မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

နတ်များသည် ဥတုဇရုပ် မရှိသော်လည်း၊ မမြင်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပါ။ နတ်များသည် ကမ္မဇရုပ်နှင့် စိတ္တဇရုပ် ရှိသောကြောင့် ရုပ်ခန္ဓာ ရှိပါသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်သိမ်မွေ့နူးညံ့ပြီး၊ လူ့မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ပေါ့ပါးသောကြောင့် သာမန်လူသားများ မမြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ နတ်များသည် မိမိတို့၏ စိတ်အားဖြင့် မိမိတို့၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့်၊ လိုအပ်ပါက လူသားများအား ပြသလိုသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပြသနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်များကို တစ်ခါတစ်ရံ လူသားများ မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အယူအဆအရ နတ်များသည် ကာမဘုံ၊ ရူပဘုံနှင့် အရူပဘုံတို့တွင် နေထိုင်ကြပြီး၊ ကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးမှုကြောင့် ထိုဘုံများသို့ ရောက်ရှိကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

နတ်များ၏ရုပ်တရားသည် အလွန်သိမ်မွေ့နူးညံ့သော အဏုပရမာဏုရုပ်ဖြစ်သောကြောင့် လူ့မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်းမရှိပါ။ နတ်များ၏ရုပ်သည် ကာမာဝစရရုပ်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး လူ့မျက်စိထက် အဆမတန်သိမ်မွေ့နေသောကြောင့် ပုထုဇဉ်လူသားများအနေဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိပါ။ သို့သော် အဘိညာဉ်ရထားသော ရဟန္တာအရှင်မြတ်များနှင့် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တို့မှာမူ နတ်များကို မြင်နိုင်ကြောင်း ဗုဒ္ဓဝင်ကျမ်းများတွင် ဖော်ပြထားပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ကံကပေးသော ရုပ်တရားမှာ ဓာတ်ကြီးလေးပါး (ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော) ပါဝင်ပါသည်။ သို့သော် ဤရုပ်တရားသည် အလွန်သိမ်မွေ့နက်နဲသောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်၊ လက်ဖြင့်ကိုင်တွေ့နိုင်သော သဘောမရှိပါ။ ဤရုပ်တရားကို သိနိုင်ရန် နည်းလမ်းမှာ: ၁။ ဝိပဿနာဘာဝနာ ပွားများခြင်းဖြင့် စိတ်ကိုအလွန်သန့်စင်ကြည်လင်အောင် ပြုလုပ်ပြီး သတိနှင့်ပညာကို ထက်မြက်စေခြင်း။ ၂။ ထိုသို့ဘာဝနာပွားများရာမှ ရုပ်နာမ်တရားများ၏ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်ပျက်စီးနေပုံကို သေချာလေ့လာခြင်း။ ၃။ ထိုသို့လေ့လာရာမှ ကံကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ရုပ်တရားများကိုလည်း သိမြင်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့၌ ဓာတ်ကြီးလေးပါး ပါဝင်နေကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ကံကပေးသောရုပ်တရား၌ ဓာတ်ကြီးလေးပါး ပါဝင်နေကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤအကြောင်းအရာသည် အလွန်နက်နဲသောကြောင့် ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမအတိုင်း ကျင့်ကြံအားထုတ်မှသာ ကိုယ်တိုင်သိမြင်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာနှင့် ပို၍ဆက်စပ်နေပါသည်။ အကြောင်းမှာ - ၁။ သင်သည် အတွေးများကို "အတွေးအာရုံသက်သက်မျှ" ဟု သိမြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အတွေးများ၏ သဘာဝကို ပိုင်းခြားသိမြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၂။ သင်သည် ထိုအတွေးများကို "ဥပဒါန်ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်မှု" အဖြစ် သိမြင်နေသည်။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာငါးပါး၏ လက္ခဏာကို သိမြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၃။ သင်သည် ထိုဖြစ်စဉ်ကို "သတိနှင့် ဆင်ခြင်" နေသည်။ ဤသည်မှာ သတိပဋ္ဌာန်ဘာဝနာ၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သင်သည် အတွေးများကို ရုပ်နာမ်သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် ဓမ္မအဖြစ် ရှုမြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ သဘောသဘာဝနှင့် ကိုက်ညီနေပါသည်။ သို့သော် သတိပြုရမည်မှာ သမထနှင့် ဝိပဿနာသည် အမြဲတမ်း ဆက်စပ်နေပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အထောက်အကူပြုနေကြပါသည်။ ဤကဲ့သို့ သတိနှင့် ဆင်ခြင်ခြင်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသဖြင့် သမထကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။ သို့သော် အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အမှန်တရားကို သိမြင်ရန်ဖြစ်သောကြောင့် ဝိပဿနာဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာ ဖြစ်ပါသည်။ သင်ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဝင်လေထွက်လေကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်း၊ ထိသိစိတ်များကို သတိပြုခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခံစားမှုများကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်းတို့သည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အဓိကအချက်များဖြစ်ပါသည်။ ဝိပဿနာဘာဝနာသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်တို့၏ အမှန်တရားကို သိမြင်ရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။ သင်ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ခန္ဓာငါးပါး၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်းသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အဓိကနည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သမထဘာဝနာသည် စိတ်ကိုတစ်နေရာတည်းတွင် စူးစိုက်စေရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း၊ ဝိပဿနာဘာဝနာသည် ပြောင်းလဲနေသော အတွေ့အကြုံများကို သတိဖြင့် မှတ်သားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မမြဲခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ အတ္တမရှိခြင်းတို့ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်ဖော်ပြထားသော အလေ့အကျင့်သည် ဝိပဿနာဘာဝနာ ဖြစ်ပါကြောင်း လေးစားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားအပ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းအရ ဥပုသ်စောင့်တည်ရာတွင် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းသည် သင့်တော်မှုမရှိပါ။ ဥပုသ်နေ့တွင် ကျင့်သုံးရမည့် အဓိကအချက်များမှာ: ၁။ စိတ်ကိုသန့်စင်စေခြင်း ၂။ တရားဘာဝနာ ပွားများခြင်း ၃။ ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို လေ့လာခြင်း ၄။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ခြင်း ၅။ ရှစ်ပါးသီလ စောင့်ထိန်းခြင်း ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းသည် အပျော်အပါးလိုက်စားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဥပုသ်နေ့၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ဥပုသ်စောင့်တည်ရာတွင် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သင့်ပါသည်။ ထိုအစား အထက်ပါအချက်များကို လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဥပုသ်နေ့၏ အနှစ်သာရကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

ဝင်လေထွက်လေအပေါ် အာရုံစိုက်၍ သတိပြုရှုမှတ်ခြင်းသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အစပိုင်းအဆင့်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေရန် အထောက်အကူပြုသော်လည်း ဝိပဿနာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်စိတ်၏ သဘာဝလက္ခဏာများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်ဖြစ်ပါသည်။ စစ်မှန်သော ဝိပဿနာဘာဝနာတွင် အနိစ္စ (မမြဲခြင်း)၊ ဒုက္ခ (ဆင်းရဲခြင်း)၊ အနတ္တ (အတ္တမရှိခြင်း) စသည့် သဘာဝလက္ခဏာများကို ရှုမှတ်သုံးသပ်ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဝင်လေထွက်လေကို စတင်အာရုံပြုပြီးနောက် ၎င်း၏ ပြောင်းလဲနေသော သဘာဝကိုလည်း သတိပြုရှုမှတ်ရပါမည်။ ဤနည်းဖြင့် ရုပ်နာမ်တရားတို့၏ မမြဲခြင်းသဘာဝကို သိမြင်လာနိုင်ပြီး၊ ဆက်လက်၍ ဒုက္ခနှင့် အနတ္တသဘာဝများကိုပါ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် စစ်မှန်သော ဝိပဿနာဉာဏ် ဖြစ်ထွန်းလာနိုင်ပါသည်။

ဒီမေးခွန်းဟာ ဝိပဿနာဘာဝနာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အဓိကမေးခွန်းတစ်ခုပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့သြဝါဒအရ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အားသာချက်တွေရှိပါတယ်။ ဝင်လေထွက်လေတစ်ခုတည်းကိုရှုမှတ်တဲ့နည်းက သမထဘာဝနာနဲ့ပိုနီးစပ်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပိုမြန်ဆန်စွာရရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ကိုတစ်နေရာတည်းမှာ အာရုံစူးစိုက်ထားရတာမို့ ပိုခက်ခဲနိုင်ပါတယ်။ အာရုံအမျိုးမျိုးကို လိုက်လံရှုမှတ်တဲ့နည်းကတော့ ဝိပဿနာဘာဝနာနဲ့ပိုနီးစပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အာရုံတွေကို သတိနဲ့လိုက်လံသိမှတ်ရတာမို့ ပိုလွယ်ကူနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ပြန့်လွင့်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။ အဓိကအချက်ကတော့ မိမိရဲ့စိတ်နေသဘာဝနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်မျိုးစလုံးကို လေ့ကျင့်ထားဖို့လိုပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ သမထကိုအားပေးပြီး တစ်ခါတစ်လေမှာ ဝိပဿနာကို အားပေးသင့်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မိမိရဲ့ဆရာသမားနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး လမ်းညွှန်မှုခံယူဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့အတူ ဆရာသမားရဲ့လမ်းညွှန်မှုဟာ တရားအားထုတ်မှုမှာ အထောက်အကူဖြစ်စေမှာပါ။

ဤနှစ်မျိုးစလုံးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအတွက် အကျိုးရှိသော ဘာဝနာကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဝင်လေထွက်လေအပေါ် အာရုံစိုက်ခြင်းသည် ပို၍ အခြေခံကျပြီး စတင်လေ့ကျင့်သူများအတွက် သင့်တော်ပါသည်။ အာနာပါနဿတိ (ဝင်လေထွက်လေအပေါ် သတိထားခြင်း) သည် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် အထူးချီးမွမ်းတော်မူခဲ့သော ဘာဝနာနည်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး သမာဓိကို ခိုင်မာစေပါသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာရုံများကို သတိဖြင့် လိုက်သိခြင်းသည်လည်း အကျိုးရှိသော်လည်း ပို၍ရှုပ်ထွေးပြီး အာရုံပြောင်းလွယ်စေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စတင်လေ့ကျင့်သူများအတွက် ဝင်လေထွက်လေအပေါ် အာရုံပြုခြင်းက ပို၍သင့်တော်ပြီး၊ ကျွမ်းကျင်လာသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာရုံများကိုပါ သတိဖြင့်လိုက်သိခြင်းကို လေ့ကျင့်နိုင်ပါသည်။ အဓိကမှာ မိမိနှင့် သင့်တော်သည့် နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ရန် ဖြစ်ပါသည်။

ဤသည်မှာဝိပဿနာဘာဝနာအားထုတ်စဉ် ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ သင်၏စိတ်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အာရုံစူးစိုက်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဤအခြေအနေတွင် သင်၏စိတ်သည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် သာမန်ထက်ပိုမို သတိပြုမိလာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ အနေအထားကို ပုံမှန်ထက် ပိုမိုအသေးစိတ် ခံစားမိလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံများသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ တိုးတက်မှုလက္ခဏာတစ်ခုဟု ယူဆနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤအတွေ့အကြုံများကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခြင်း မပြုသင့်ပါ။ ဆက်လက်၍ ဝင်လေထွက်လေကိုသာ သတိဖြင့် ရှုမှတ်သွားသင့်ပါသည်။ ဝိပဿနာဘာဝနာ ပွားများရာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်များကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လက်ခံခွင့်ပြုပြီး၊ ထိုခံစားချက်များအပေါ် တွယ်တာခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ သတိဖြင့် ဆက်လက်အားထုတ်သွားရန် အရေးကြီးပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် သင်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အသိပညာနှင့် ဉာဏ်ပညာများကို ရရှိနိုင်ပါသည်။