မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆအရ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်သည် သမာပတ်ဝင်စားခြင်းမပြုနိုင်ပါ။ သမာပတ်ဝင်စားခြင်းသည် အဆင့်မြင့်စျာန်ရထားသော ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်များသာ ပြုလုပ်နိုင်သော အလေ့အကျင့်ဖြစ်ပါသည်။ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်သည် အလယ်အလတ်အဆင့် တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ဘာဝနာပွားများခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ၇ရက်လုံး ထိုင်ရာကမထပဲ သမာပတ်ဝင်စားခြင်း မပြုနိုင်ပါ။

ဤမေးခွန်းသည် နက်နဲသော ဓမ္မအကြောင်းအရာဖြစ်ပါသည်။ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်၏ စိတ်အခြေအနေနှင့် သမာပတ်ဝင်စားမှုအကြောင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားပါမည်။ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်သည် သက္ကာယဒိဋ္ဌိနှင့် ဝိစိကိစ္ဆာကို အပြီးတိုင်ပယ်ဖျက်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်ရှိနေသော လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ကို လုံးဝမပယ်နိုင်သေးပါ။ သို့သော် ထိုကိလေသာများ၏ ပြင်းထန်မှုကို လျော့နည်းစေပါသည်။ သမာပတ်ဝင်စားသောအခါ သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်သည် - ၁။ သက္ကာယဒိဋ္ဌိနှင့် ဝိစိကိစ္ဆာကင်းသော စိတ်ဖြင့် ဝင်စားပါသည်။ ၂။ ကျန်ရှိနေသော လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ကို ယာယီချုပ်ငြိမ်းစေသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် ဝင်စားပါသည်။ ၃။ နိဗ္ဗာန်ကို ရှေးရှုသော စိတ်ဖြင့် ဝင်စားပါသည်။ သမာပတ်ဝင်စားခြင်းဖြင့် သောတာပန်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ပိုမိုမြင့်မားသော မဂ်ဖိုလ်ရရှိရန် အထောက်အကူဖြစ်စေပါသည်။ သို့သော် သမာပတ်မှထွက်လာသောအခါ ကျန်ရှိနေသော ကိလေသာများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပါသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဆက်လက်၍ ဝိပဿနာ ဘာဝနာပွားများရန် လိုအပ်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် နက်နဲသော ဗုဒ္ဓဘာသာ အယူအဆများနှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ သောတာပန်၏ စိတ်အခြေအနေနှင့် သမာပတ်ဝင်စားခြင်းအကြောင်း ရှင်းပြရမည်ဆိုလျှင် - သောတာပန်သည် သက္ကာယဒိဋ္ဌိနှင့် ဝိစိကိစ္ဆာ (ယုံမှားသံသယ) ကို ပယ်ရှားပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်ရှိနေသေးသော ကိလေသာများကြောင့် အပြည့်အဝ သမာပတ်ဝင်စားရန် ခက်ခဲနိုင်ပါသည်။ သို့သော် သူတို့သည် စူဠစိုတာပန်အဆင့်တွင် ပစ္စဝက္ခဏာဉာဏ်ဖြင့် မိမိ၏စိတ်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုနက်နဲသော စိတ်အခြေအနေများသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ပါသည်။ သောတာပန်သည် သမာပတ်ဝင်စားသောအခါ အောက်ပါစိတ်အခြေအနေများဖြင့် ဝင်စားနိုင်ပါသည်: ၁။ သမထဘာဝနာမှတစ်ဆင့် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေခြင်း ၂။ ဝိပဿနာဘာဝနာမှတစ်ဆင့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တသဘောကို ဆင်ခြင်ခြင်း ၃။ မေတ္တာဘာဝနာဖြင့် စိတ်ကိုဖြူစင်စေခြင်း ၄။ ကံ-ကံ၏အကျိုးကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း သို့သော် သောတာပန်၏ သမာပတ်ဝင်စားမှုသည် အာရဟံတိုင်အောင် ရောက်ရှိသူများလောက် နက်နဲပြီးပြည့်စုံမည် မဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဉာဏ်အဆင့်အတန်းနှင့်အညီ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်သွားမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ သေဆုံးသူများသည် ကံအလိုက် ဘဝသစ်သို့ ပဋိသန္ဓေယူကြပါသည်။ သခြိုင်းမြေတွင် ကျန်ရစ်သော အရိုးများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် လူအများ၏ အယူအဆများကို လေးစားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုများသည် သေဆုံးသူများအပေါ် လေးစားမှုနှင့် သတိတရရှိမှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဟာ မျက်မမြင်ယုံကြည်မှုထက် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခံစားမှုကို ပိုမိုအားပေးခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မမြင်နိုင်သော သတ္တဝါများအကြောင်းထက် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုသတိထားရန်နှင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် ပိုမိုအရေးကြီးပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် အလွန်ကောင်းသော မေးခွန်းဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ဗေဒင်၊ လက္ခဏာ စသည့် ပညာရပ်များအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုနှင့် စွဲလမ်းမှုသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ (မှားယွင်းသော အယူအဆ) ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဟောကြားခဲ့သော တရားတော်များတွင် ကံ-ကံ၏အကျိုးကို အဓိကထား၍ သွန်သင်ထားပါသည်။ မိမိပြုလုပ်သော ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုများ၏ အကျိုးဆက်ကြောင့်သာ အကျိုးရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ယုံကြည်ရမည်ဖြစ်သည်။ လက္ခဏာ သို့မဟုတ် ဗေဒင်ကဲ့သို့သော ပြင်ပအကြောင်းတရားများကြောင့် မိမိ၏ဘဝဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခြင်းသည် ကံ-ကံ၏အကျိုးကို လျစ်လျူရှုရာ ရောက်ပြီး၊ မိမိ၏တာဝန်ယူမှုကို လျော့နည်းစေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စွဲလမ်းယုံကြည်မှုသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤအချက်က ထိုပညာရပ်များကို လုံးဝ ပယ်ရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ယင်းတို့ကို လမ်းညွှန်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်သည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းအဖြစ် မယူဆသင့်ပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခြင်း၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မိမိဘဝကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ကြောင်း နားလည်သင့်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် နက်နဲသော ဓမ္မအယူအဆများနှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ဒိဋ္ဌိစွဲဆိုသည်မှာ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို စွဲမြဲစွာ ကိုင်စွဲထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သင်ဖော်ပြထားသည့် "ဆွဲကြိုးဆွဲခြင်းက စီးပွားရေးကောင်းစေသည်" ဟူသော အယူအဆသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပိုမိုနီးစပ်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှု မရှိသော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ မနောကံသုံးပါးတွင် ပါဝင်သော မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိနှင့် ပိုမိုသက်ဆိုင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် မှားယွင်းသော အတွေးအခေါ်နှင့် ယုံကြည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သက္ကာယဒိဋ္ဌိမှာ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ကို အတ္တဟု မှတ်ယူသော အယူအဆဖြစ်သောကြောင့် ဤဥပမာနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်မှု နည်းပါးပါသည်။ သို့သော် အပြည့်အဝ နားလည်ရန်အတွက် ဓမ္မကျမ်းစာများကို လေ့လာခြင်း သို့မဟုတ် ဆရာကောင်းတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါသည်။

သင်၏တရားထိုင်အတွေ့အကြုံကို မျှဝေပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သင်၏သဘောပေါက်နားလည်မှုသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပါသည်။ ဝေဒနာနှင့်ပတ်သက်၍ သင်၏အတွေ့အကြုံသည် ဗုဒ္ဓဝါဒ၏ အဓိကသဘောတရားဖြစ်သော အနိစ္စ (မမြဲခြင်း) နှင့် အနတ္တ (အတ္တကင်းမဲ့ခြင်း) တို့ကို ထင်ဟပ်နေပါသည်။ ဝေဒနာသည် အမြဲပြောင်းလဲနေပြီး၊ မည်သည့်ဝေဒနာမျှ တသမတ်တည်းမရှိပါ။ သင်တွေ့ရှိခဲ့သည့်အတိုင်း၊ စိတ်ဖြစ်ပေါ်တိုင်း ဝေဒနာသည် အမြဲတမ်းပါဝင်နေပါသည်။ ဤသည်မှာ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် (အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ်မှု) ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ပြင်းထန်သောဝေဒနာကို သတိဖြင့်ရှုမှတ်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောအလေ့အကျင့်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုဝေဒနာကိုပင် စွဲလမ်းခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် သတိထားရပါမည်။ ဝေဒနာသည် အမြဲပြောင်းလဲနေကြောင်း သတိပြုခြင်းဖြင့် ဝေဒနာ၏ မမြဲသောသဘောကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်လာနိုင်ပါသည်။ သင်၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပါ။ ဝေဒနာများကို သတိဖြင့်ရှုမှတ်ခြင်းသည် ဝိပဿနာဉာဏ် တိုးတက်စေရန် အထောက်အကူဖြစ်စေပါသည်။ သို့သော် လုံးဝလွတ်မြောက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု၊ လုံ့လဝီရိယနှင့် ဆက်လက်အားထုတ်မှုတို့ လိုအပ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ ကျင့်စဉ်တွင် အများတကာ ကြုံတွေ့ရတတ်သော အခက်အခဲတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်သွားသည်ကို သတိပြုရန် အရေးကြီးပါသည်။ ၁။ မိမိ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို လက်ခံပါ။ စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများကို ရှုမြင်သတိပြုပါ။ ထိုခံစားချက်များကိုလည်း သဘာဝတရားအဖြစ် လက်ခံပါ။ ၂။ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်တွင် တိုးတက်မှုသည် တဖြည်းဖြည်းဖြစ်ကြောင်း အမြဲသတိရပါ။ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို နှိမ့်ချခြင်းမပြုဘဲ မိမိ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ဂုဏ်ယူပါ။ ၃။ တရားထိုင်ချိန်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးမြှင့်ပါ။ ထိုင်ချိန် တိုးမြှင့်ရန် ဖိအားမပေးဘဲ သဘာဝကျကျ တိုးတက်စေပါ။ ၄။ တရားထိုင်နေစဉ် အချိန်ကို မကြည့်ပါနှင့်။ အချိန်ကို စိတ်ဝင်စားနေခြင်းက စိတ်ပျံ့လွင့်စေပြီး စိတ်ညစ်ညူးစေနိုင်ပါသည်။ ၅။ မေတ္တာဘာဝနာကို ပွားများပါ။ မိမိကိုယ်ကို ချစ်ခင်ကြင်နာမှု၊ နားလည်မှုဖြင့် ဆက်ဆံပါ။ ၆။ တရားထိုင်ချိန်ကို သတ်မှတ်ထားသော ပန်းတိုင်တစ်ခုအဖြစ် မမြင်ဘဲ၊ မိမိ၏ စိတ်ကို လေ့ကျင့်ပေးသည့် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ပါ။ ဤနည်းလမ်းများဖြင့် မိမိစိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်ပေးခြင်းဖြင့် တရားထိုင်ချိန် တိုးတက်လာပြီး စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိနိုင်ပါသည်။ စိတ်ရှည်သည်းခံခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြင်နာမှုရှိခြင်းသည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပါသည်။

တရားအားထုတ်ခြင်းသည် အချိန်ပမာဏထက် အရည်အသွေးက ပိုအရေးကြီးပါသည်။ တစ်နာရီမျှဖြင့် စိတ်အာရုံစူးစိုက်၍ ပုံမှန်အားထုတ်ခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပါသည်။ သို့သော် ပိုမိုကြာရှည်စွာ ထိုင်နိုင်လျှင် ပိုမိုနက်နဲသော သိမြင်မှုများရရှိနိုင်ပါသည်။ အဓိကအချက်မှာ စိတ်ကိုမှန်ကန်စွာ လေ့ကျင့်ပြီး နေ့စဉ်ပုံမှန်အားထုတ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သင့်အနေဖြင့် တစ်နာရီမျှဖြင့် အဆင်ပြေပါက ထိုအတိုင်းဆက်လက်အားထုတ်သွားပါ။ နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်တိုးမြှင့်နိုင်ပါက တိုးမြှင့်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ စိတ်ကိုမှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်းပြီး ပုံမှန်အားထုတ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ တရားထိုင်ရှုမှတ်ခြင်းသည် စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်သွားရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သင်၏အခြေအနေကို နားလည်ပါသည်။ နေ့စဉ်ပုံမှန် တစ်နာရီခန့် တရားထိုင်နိုင်ခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အလေ့အထဖြစ်ပါသည်။ သင်၏ပြောပြချက်အရ သင်သည် တရားထိုင်ရှုမှတ်ခြင်းကို စဉ်ဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်နေပြီး တိုးတက်မှုများကိုလည်း တွေ့မြင်နေရသည်မှာ အားတက်စရာ ကောင်းပါသည်။ အချိန်ပိုတိုးမြှင့်ထိုင်လိုသော်လည်း ဒုက္ခဝေဒနာကြောင့် မထိုင်နိုင်သေးခြင်းသည် သဘာဝကျပါသည်။ ဒုက္ခဝေဒနာကို သည်းခံနိုင်စွမ်းသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။ အကြံပြုလိုသည်မှာ - ၁။ ရရှိသော အချိန်အတွင်း အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်အဝဖြင့် ထိုင်ပါ။ ၂။ နေ့စဉ်ဘဝတွင် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးကို အသုံးချပါ။ ၃။ တရားထိုင်ချိန်ပြင်ပတွင်လည်း သတိဖြင့် နေထိုင်ပါ။ ၄။ မိမိ၏တိုးတက်မှုအပေါ် ကျေနပ်အားရမှုရှိပါ။ ၅။ တရားထိုင်ချိန် တဖြည်းဖြည်းတိုးမြှင့်ရန် မတွန့်ဆုတ်ပါနှင့်။ ဤနည်းဖြင့် သင်၏ဘဝတွင် တရားတော်၏အကျိုးကျေးဇူးများကို ပိုမိုခံစားရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။