မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းအရ ဘာသာစကားသင်ယူခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ပညာသင်ယူခြင်းနှင့် တရားဘာဝနာပွားများခြင်းကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းသိမ်းရန် အရေးကြီးပါသည်။ နေ့စဉ် အနည်းဆုံး မိနစ် ၃၀ ခန့် တရားထိုင်ခြင်း၊ သတိပဋ္ဌာန်တရားကျင့်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီး ပညာသင်ယူရန် အဆင်သင့်ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ ထို့ပြင် အချိန်ရတိုင်း တရားတော်များကို လေ့လာခြင်း၊ ဆရာတော်များ၏ တရားဒေသနာများကို နာယူခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ပညာကို တိုးတက်စေနိုင်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဘာသာစကားသင်ယူခြင်းနှင့် တရားဘာဝနာပွားများခြင်းကို ဟန်ချက်ညီစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းကို ဗုဒ္ဓဘာသာရှုထောင့်မှ ဖြေကြားရလျှင်: ဘာသာစကားသင်ယူခြင်းသည် လောကီပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်ကိုစူးစိုက်မှုနှင့် သတိပဋ္ဌာန်လိုအပ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာစကားသင်ယူခြင်းမပြုမီ သမထဘာဝနာကို ပွားများသင့်ပါသည်။ သမထဘာဝနာသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး အာရုံစူးစိုက်မှုကို မြှင့်တင်ပေးပါသည်။ ဤသည်မှာ ဘာသာစကားသင်ယူရာတွင် အထူးအသုံးဝင်ပါသည်။ အာနာပါနဿတိ (ထွက်သက်ဝင်သက်ကို သတိပြုခြင်း) ကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသော သမထဘာဝနာတစ်ခုကို မိနစ်အနည်းငယ်ပွားများခြင်းဖြင့် စိတ်ကိုငြိမ်သက်စေပြီး သင်ယူမှုအတွက် ပိုမိုအဆင်သင့်ဖြစ်စေပါသည်။ သို့သော် ဝိပဿနာဘာဝနာလည်း အထောက်အကူဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဝိပဿနာက သတိပဋ္ဌာန်ကို တိုးတက်စေသဖြင့် သင်ယူနေသည့်အကြောင်းအရာများကို ပိုမိုသတိပြုမိစေပါသည်။ အကောင်းဆုံးမှာ သမထနှင့်ဝိပဿနာ နှစ်မျိုးလုံးကို ဟန်ချက်ညီညီ ပွားများခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အစပိုင်းတွင် သမထဘာဝနာကို ဦးစားပေးသင့်ပါသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်မှုရရှိပြီးမှ ဝိပဿနာဘာဝနာကို တဖြည်းဖြည်းထည့်သွင်းနိုင်ပါသည်။

ဤသည်မှာ သင်၏ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကျင့်စဉ် တိုးတက်လာခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အစပိုင်းတွင် အာရုံများကို သီးခြားခွဲခြား၍ သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။ သို့သော် ပိုမိုနက်နဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ အာရုံနှင့် သိစိတ်အကြား ခွဲခြားမှု ပိုမိုပါးလာတတ်ပါသည်။ ဤအခြေအနေတွင်: ၁။ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မပြုပါနှင့်။ ဤသည်မှာ သဘာဝကျသော တိုးတက်မှု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ၂။ သင်၏ လက်ရှိအတွေ့အကြုံကို ရိုးရိုးလေး သတိပြုနေပါ။ အမည်တပ်ရန် မကြိုးစားပါနှင့်။ ၃။ သင်၏ ဆရာသမားနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပါ။ သူတို့သည် သင့်၏ တိုးတက်မှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အကဲဖြတ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။ ၄။ ဆက်လက်၍ တရားအားထုတ်ပါ။ အတွေ့အကြုံများ ပြောင်းလဲတတ်သည်ကို သတိပြုပါ။ ၅။ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို မတွန်းအားမပေးပါနှင့်။ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာစေပါ။ သင်၏ ဝိပဿနာခရီးတွင် စိတ်ရှည်သည်းခံခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။ သင်၏ အတွေ့အကြုံများ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ သတိပြုမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပါ။

ဝိပဿနာညာဏ်စဉ်၏အဆင့်များကို အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြနိုင်ပါသည်: ၁။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒညာဏ် - နာမ်နှင့်ရုပ်ကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း ၂။ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟညာဏ် - အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ်မှုကို သိမြင်ခြင်း ၃။ သမ္မသနညာဏ် - နာမ်ရုပ်တို့၏ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာကို သုံးသပ်ခြင်း ၄။ ဥဒယဗ္ဗယညာဏ် - နာမ်ရုပ်တို့၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို သိမြင်ခြင်း ၅။ ဘင်္ဂညာဏ် - ပျက်စီးခြင်းသဘောကို အထူးသိမြင်ခြင်း ၆။ ဘယညာဏ် - သခင်္ဂါရတရားတို့၏ ဘေးရန်ကို သိမြင်ခြင်း ၇။ အာဒီနဝညာဏ် - သခင်္ဂါရတရားတို့၏ အပြစ်ကို သိမြင်ခြင်း ၈။ နိဗ္ဗိဒာညာဏ် - သခင်္ဂါရတရားတို့ကို ငြီးငွေ့ခြင်း ၉။ မုဉ္စိတုကမျတာညာဏ် - သခင်္ဂါရတရားတို့မှ လွတ်မြောက်လိုခြင်း ၁၀။ ပဋိသင်္ခါညာဏ် - လွတ်မြောက်ရန် ထပ်မံဆင်ခြင်ခြင်း ၁၁။ သင်္ခါရုပေက္ခာညာဏ် - သခင်္ဂါရတရားတို့အပေါ် လျစ်လျူရှုခြင်း ၁၂။ အနုလောမညာဏ် - မဂ်ညာဏ်သို့ ညွှတ်ကိုင်းခြင်း ၁၃။ ဂေါတြဘူညာဏ် - ပုထုဇဉ်ဂေါတ်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း ၁၄။ မဂ်ညာဏ် - နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း ၁၅။ ဖိုလ်ညာဏ် - နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို ခံစားခြင်း ၁၆။ ပစ္စဝေက္ခဏာညာဏ် - မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်တို့ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း ဤသည်တို့မှာ ဝိပဿနာညာဏ်စဉ်၏ အဆင့်ဆင့်ဖြစ်ပါသည်။ ဤညာဏ်စဉ်များကို တစ်ဆင့်ချင်း ပွားများအားထုတ်ခြင်းဖြင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။

ဤအတွေ့အကြုံသည် ဝိပဿနာဉာဏ်စဉ်တွင် ဘင်္ဂဉာဏ်နှင့် အတော်နီးစပ်နေပါသည်။ ဘင်္ဂဉာဏ်ဆိုသည်မှာ ရုပ်နာမ်တရားတို့၏ ပျက်စီးခြင်းသဘောကို သိမြင်သော ဉာဏ်ဖြစ်ပါသည်။ သင်၏အတွေ့အကြုံတွင် ဝေဒနာ၏ တည်ရှိရာကို တိတိကျကျ မဖော်ပြနိုင်ခြင်း၊ တိုးလိုက်လျော့လိုက်ဖြစ်နေခြင်းတို့သည် ဝေဒနာ၏ မတည်မြဲသော သဘောကို ပြသနေပါသည်။ သို့သော် ဝေဒနာ၏ ဆင်းရဲခြင်းသဘောကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နေရသေးသည့်အတွက် ဘင်္ဂဉာဏ် အပြည့်အဝ ရရှိသေးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ဤအတွေ့အကြုံသည် သမ္မသနဉာဏ်နှင့် ဘင်္ဂဉာဏ်ကြား အကူးအပြောင်းကာလဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ဆက်လက်အားထုတ်ပါက ဝေဒနာ၏ ပျက်စီးခြင်းသဘောကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်လာပြီး ဘင်္ဂဉာဏ်သို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သင်တွေ့ကြုံနေရသောအတွေ့အကြုံသည် ဓမ္မဋ္ဌိတိဉာဏ် (သဘာဝတရားကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း) သို့ ဦးတည်နေပါသည်။ ဝေဒနာကို စူးစိုက်လေ့လာရာတွင် တိကျသောနေရာတစ်ခုကို မတွေ့ရခြင်းသည် အနိစ္စ (မတည်မြဲခြင်း) နှင့် အနတ္တ (အတ္တမရှိခြင်း) တရားများကို ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေဒနာသည် အမြဲပြောင်းလဲနေပြီး၊ ထိန်းချုပ်၍မရသော သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သင်တွေ့မြင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆင်းရဲခြင်းသဘောကို ထင်ရှားစွာခံစားရခြင်းသည် ဒုက္ခ (ဆင်းရဲခြင်း) တရားကို သိမြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဉာဏ် တိုးတက်လာခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆက်လက်၍ ဝေဒနာကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်နေပါ။ ဝေဒနာ၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို အာရုံပြုပါ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေဒနာအပေါ် ပိုမိုနက်နဲသော နားလည်မှုရရှိလာပြီး၊ ဝေဒနာနှင့် ဆက်နွယ်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများကိုလည်း သတိပြုမိလာပါလိမ့်မည်။ ဤသို့လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ဝိပဿနာဉာဏ် ပိုမိုရင့်သန်လာပြီး၊ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။

ရူပစတုတ္ထဈာန်ရပြီးသော ယောဂီသည် အရူပဈာန်ကို ထူထောင်လိုပါက အောက်ပါအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရပါမည်: ၁။ ရူပဈာန်၏ အပြစ်ကို ဆင်ခြင်ပါ။ ရုပ်ကိုယ်သည် မြဲမြံခြင်းမရှိ၊ ဒဏ်ရာရနိုင်သည်၊ နာကျင်မှုဖြစ်စေနိုင်သည် စသည်ဖြင့် သုံးသပ်ပါ။ ၂။ အရူပဈာန်၏ ကောင်းကျိုးများကို စဉ်းစားပါ။ ရုပ်ကိုယ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း၊ ပိုမိုသိမ်မွေ့သော စိတ်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခြင်း စသည်တို့ကို ဆင်ခြင်ပါ။ ၃။ ပထမဆုံး အရူပဈာန်ဖြစ်သော အာကာသာနဉ္စာယတနဈာန်ကို ပွားများပါ။ အနန္တကောင်းကင်ကို အာရုံပြုပြီး "အနန္တံ အာကာသံ" (အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်) ဟု ပွားများပါ။ ၄။ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း အရူပဈာန်သို့ ညွှတ်စေပါ။ ရုပ်ပုံရိပ်များကို စွန့်လွှတ်ပြီး အနန္တကောင်းကင်ကိုသာ အာရုံပြုပါ။ ၅။ ဆက်လက်၍ ကျန်ရှိသော အရူပဈာန်သုံးပါးကိုလည်း အဆင့်ဆင့် ပွားများပါ။ ဤနည်းဖြင့် ရူပစတုတ္ထဈာန်မှ အရူပဈာန်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါသည်။ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်ပြီး အဆင့်ဆင့် တိုးတက်အောင် ကြိုးစားရပါမည်။

ကျေးဇူးပြု၍ သင်၏မှတ်ချက်ကို စစ်ဆေးပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သင်မှန်ကန်စွာ ထောက်ပြထားသည်။ အရူပတတိယဈာန်ဘုံတွင် အာကိဉ္စညာယတနစိတ်ဖြစ်ပါသည်။ ဝိညာဏဉ္စာယတနစိတ်သည် အရူပဒုတိယဈာန်ဘုံတွင်ဖြစ်ပါသည်။ အရူပဘုံများ၏အစဉ်အတိုင်းမှာ - ၁. အာကာသာနဉ္စာယတနဘုံ ၂. ဝိညာဏဉ္စာယတနဘုံ ၃. အာကိဉ္စညာယတနဘုံ ၄. နေဝသညာနာသညာယတနဘုံ ဖြစ်ပါသည်။ သင်၏ဗုဒ္ဓဘာသာအကြောင်း နားလည်မှုကို ဂုဏ်ယူပါသည်။ ဤအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ်မေးခွန်းများရှိပါက မေးမြန်းနိုင်ပါသည်။

စေတသိက်သည် စိတ်နှင့်အတူ ပြုန်းတီးချုပ်ငြိမ်းသွားပါသည်။ စိတ်ဖြစ်လျှင် စေတသိက်လည်းဖြစ်၊ စိတ်ချုပ်လျှင် စေတသိက်လည်းချုပ်ပါသည်။ အရူပတတိယဈာန်ဘုံတွင် အောက်ပါအတိုင်း ရှင်သန်ပါသည် - စာပေလေသံဖြင့် - သုခုမအရူပဘုံကြီးမှာ၊ အဆင့်မြင့်စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့၊ နောက်ဆုံးပေါက်သေးကျန်တဲ့၊ ဝိညာဏဉ္စာယတနစိတ်တွေ၊ အားကောင်းတဲ့ဉာဏ်လေးခုနဲ့၊ အတူတကွလှုပ်ရှားနေကြတယ်။ ပုံမှန်လေသံဖြင့် - အရူပတတိယဈာန်ဘုံမှာ ဝိညာဏဉ္စာယတနစိတ်နဲ့ ဉာဏ်စေတသိက် ၄ ပါးတို့ အတူတကွ ရှင်သန်ပါတယ်။ ဒီဘုံမှာ ရုပ်မရှိတော့ဘဲ နာမ်တရားသက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ စိတ်နဲ့စေတသိက်တွေပဲ ကျန်ရှိနေပါတယ်။

ဤသည်မှာ ဓမ္မဓာတွေ့ရိုးတွေ့စဉ်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားရှင်၏တရားတော်အရ ပထမပိုင်းတွင် တိုးတက်မှုမြင်သာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရပ်တန့်သကဲ့သို့ခံစားရခြင်းသည် ပုထုဇဉ်တို့၏သဘာဝဖြစ်ပါသည်။ ဤအခြေအနေကို "ဉာဏပဿနာနိဗ္ဗိဒါဉာဏ်" ဟုခေါ်ပါသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တရားအားထုတ်သူသည် မိမိ၏တိုးတက်မှုကို မြင်တွေ့နိုင်သော အဆင့်မှ သိမ်မွေ့နက်နဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းမပြုဘဲ ဆက်လက်အားထုတ်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ တရားအားထုတ်မှုကို ပုံမှန်ဆက်လက်ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုနက်နဲသောအသိဉာဏ်များ ရရှိလာမည်ဖြစ်ပါသည်။ သတိ၊ သမာဓိနှင့် ပညာတို့ကို ဆက်လက်ပွားများပါ။ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်မှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။