မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

သင်၏တရားထိုင်နိုင်သည့်အချိန်တိုးလာခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော တိုးတက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ငိုက်ခြင်းသည် တရားထိုင်သူအများစုကြုံတွေ့ရသော အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး စိတ်ညစ်စရာမလိုပါ။ ငိုက်ခြင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အကြံပြုချက်အချို့မှာ: ၁။ တရားမထိုင်မီ လေကောင်းလေသန့်ရှူရှိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ခြင်းဖြင့် ခန္ධာကိုယ်နှင့်စိတ်ကို နှိုးဆွပေးပါ။ ၂။ တရားထိုင်ချိန်တွင် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ဖွင့်ထားခြင်းဖြင့် ငိုက်ခြင်းကို လျော့နည်းစေနိုင်ပါသည်။ ၃။ တရားထိုင်နေစဉ် ငိုက်လာပါက ထိုင်နေသည့်ပုံစံကို အနည်းငယ်ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် မတ်တပ်ရပ်၍ တရားထိုင်ခြင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပါ။ ၄။ နံနက်စောစောထ၍ တရားထိုင်ခြင်းသည် ပို၍ထိရောက်နိုင်ပါသည်။ ၅။ တရားထိုင်နေစဉ် သတိပို၍ထားနိုင်ရန် အသက်ရှူခြင်းကို အာရုံစိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာခံစားမှုများကို သတိပြုခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပါ။ သင်၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပါ။ တရားထိုင်ခြင်းသည် လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။

အသံသည် ရုပ်တရားဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအလိုအရ အသံသည် ရုပ်တရား ၂၈ ပါးတွင် ပါဝင်သော သဒ္ဒရုပ် (အသံရုပ်) ဖြစ်ပါသည်။ အသံသည် ရူပကလာပ် (ရုပ်အစုအပေါင်း) များမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပြင်ပမှ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဓာတ်ရုပ်တစ်မျိုးဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အသံသည် နာမ်တရားမဟုတ်ဘဲ ရုပ်တရားဖြစ်ကြောင်း မှတ်သားနိုင်ပါသည်။

ဓမ္မာနုပဿနာသည် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးအနက် တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ဓမ္မာနုပဿနာ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ တရားသဘောများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဓမ္မာနုပဿနာတွင် အောက်ပါအချက်များ ပါဝင်ပါသည်: ၁။ နီဝရဏတရား ၅ ပါးကို ဆင်ခြင်ခြင်း ၂။ ခန္ဓာ ၅ ပါးကို ဆင်ခြင်ခြင်း ၃။ အာယတန ၁၂ ပါးကို ဆင်ခြင်ခြင်း ၄။ ဗောဇ္ဈင် ၇ ပါးကို ဆင်ခြင်ခြင်း ၅။ သစ္စာ ၄ ပါးကို ဆင်ခြင်ခြင်း ဤသို့ တရားသဘောများကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဟု ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းဖြင့် ဝိပဿနာဉာဏ်ရရှိစေပါသည်။ ကျမ်းညွှန်း: မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ်၊ ဒီဃနိကာယ်၊ မဟာဝဂ္ဂပါဠိတော်

ဤမေးခွန်းသည် အဘိဓမ္မာနှင့် သက်ဆိုင်သော နက်နဲသော အကြောင်းအရာဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဘိဓမ္မာ သဘောတရားအရ စုတိစိတ်နှင့် ပဋိသန္ဓိစိတ်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်ကြပါသည်။ စုတိစိတ်သည် ဘဝတစ်ခု၏ နောက်ဆုံးစိတ်ဖြစ်ပြီး၊ ပဋိသန္ဓိစိတ်သည် နောက်ဘဝ၏ ပထမဆုံးစိတ်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းဖြစ်သည့် စိတ်သည် စုတိစိတ်ထက် စိတ္တခဏ အနည်းငယ်စောသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤအကြောင်းအရာသည် နက်နဲသော အဘိဓမ္မာ သဘောတရားဖြစ်သောကြောင့် ပိုမိုအသေးစိတ် သိရှိလိုပါက ဗုဒ္ဓဘာသာ ပညာရှင်များထံမှ ထပ်မံ လေ့လာသင့်ပါသည်။

ဒီမေးခွန်းကတော့ နက်နဲပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့မေးခွန်းဖြစ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းဟာ ကုသိုလ်ကံမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအသက်ရှူချိန်မှာ တရားထူးရသွားတာမျိုး ရှိနိုင်ပါတယ်။ စုတိစိတ်နဲ့ ရဟန္တာဖြစ်တဲ့အချိန်ကြားက အတိအကျ အချိန်ကာလကို သတ်မှတ်ဖို့ခက်ခဲပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စိတ်ဆိုတာ အလွန်မြန်ဆန်လို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆအရ စိတ်တစ်ခုဟာ အလွန်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် စုတိစိတ်မကျခင် နောက်ဆုံးစိတ္တက္ခဏတွေမှာ ရဟန္တာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ အလွန်ရှားပါးတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ပုထုဇဉ်တွေအတွက် နားလည်ရခက်ခဲတဲ့ အကြောင်းအရာဖြစ်ပါတယ်။ အရေးကြီးတာက ကိုယ့်ရဲ့ယခုဘဝမှာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ပြုလုပ်ပြီး တရားဓမ္မကို လေ့လာကျင့်သုံးဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးကို လျောင်းထိုင်ရပ်သွား မည်သည့်အမူအရာတွင်မဆို အမြဲမပြတ် ရှုမှတ်နိုင်ပါသည်။ အဓိကအချက်မှာ ပစ္စုပ္ပန်တွင်ဖြစ်ပေါ်နေသော ရုပ်နာမ်တရားများကို သတိဖြင့် အာရုံပြုရန် ဖြစ်ပါသည်။ ၁။ ကာယာနုပဿနာ - ကိုယ်အမူအရာများကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်ခြင်း။ ဥပမာ - လျောင်းနေစဉ် ကိုယ်၏ထိတွေ့မှု၊ ထိုင်နေစဉ် ကိုယ်အနေအထား၊ ရပ်နေစဉ် ခြေထောက်၏ထိတွေ့မှု၊ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ခြေလှမ်းများကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်း။ ၂။ လေဒနာနုပဿနာ - ခံစားမှုများကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်ခြင်း။ ဥပမာ - လျောင်းထိုင်ရပ်သွား မည်သည့်အမူအရာတွင်မဆို ဖြစ်ပေါ်လာသော သုခ၊ ဒုက္ခ၊ ဥပေက္ခာ ခံစားမှုများကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်း။ ၃။ စိတ္တာနုပဿနာ - စိတ်အနေအထားများကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်ခြင်း။ ဥပမာ - လျောင်းထိုင်ရပ်သွား မည်သည့်အမူအရာတွင်မဆို ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်၏တည်ငြိမ်မှု၊ ပျံ့လွင့်မှု၊ ကောင်းသော/မကောင်းသော အတွေးအခေါ်များကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်း။ ၄။ ဓမ္မာနုပဿနာ - တရားသဘောများကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်ခြင်း။ ဥပမာ - လျောင်းထိုင်ရပ်သွား မည်သည့်အမူအရာတွင်မဆို ဖြစ်ပေါ်လာသော ရုပ်နာမ်တရားများ၏ မမြဲခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ အတ္တမရှိခြင်း သဘောများကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်း။ ဤသို့ဖြင့် နေ့စဉ်ဘဝတွင် လျောင်းထိုင်ရပ်သွား မည်သည့်အမူအရာတွင်မဆို သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးကို အစဉ်မပြတ် ရှုမှတ်နိုင်ပါသည်။

မှိန်းနေခြင်း၊ မျောနေခြင်း၊ အာရုံတွေနှင့် ပေါင်းမိနေခြင်းတို့သည် တရားထိုင်စဉ် ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော အတားအဆီးများ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်ပေါ်လာပါက အောက်ပါအတိုင်း ရှုမှတ်နိုင်ပါသည်: ၁။ သတိပြုမိသည်နှင့် "မှိန်းနေသည်"၊ "မျောနေသည်" ဟု ရှုမှတ်ပါ။ ၂။ ထိုအခြေအနေကို လက်ခံပြီး မကြိုးစားပဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အသိနှင့် ကြည့်ရှုပါ။ ၃။ အသက်ရှူဝင်/ထွက်ကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်ပါ။ ၄။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားပေးခြင်း၊ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ခြင်းဖြင့် နိုးကြားမှုကို ဖန်တီးပါ။ သတိထားရန် ခက်ခဲပါက စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး လေ့ကျင့်ပါ။ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပါလိမ့်မည်။ စိတ်ကို အပြစ်မတင်ပဲ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပါ။ မိမိ၏ကြိုးစားမှုကို အသိအမှတ်ပြုပါ။ တရားထိုင်ခြင်းသည် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သတိရပါ။

သမထနှင့် ဝိပဿနာတို့သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဓိကကျသော ဘာဝနာနည်းနှစ်မျိုး ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့၏ အဓိကကွာခြားချက်များမှာ - သမထဘာဝနာ: - စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အာရုံတစ်ခုပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားခြင်း - စိတ်၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဦးတည်သည် - ယာယီအားဖြင့် စိတ်ညစ်ညူးမှုများကို ဖယ်ရှားပေးသည် - ဈာန်စมာပတ်ရရှိစေနိုင်သည် ဝိပဿနာဘာဝနာ: - ရုပ်နာမ်တရားများ၏ မမြဲခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ အတ္တမရှိခြင်းတို့ကို သိမြင်ရန် ရှုမှတ်ခြင်း - ပညာဉာဏ်ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ဦးတည်သည် - ကိလေသာများကို အမြစ်ပါ ပယ်သတ်နိုင်သည် - နိဗ္ဗာန်ရရှိစေနိုင်သည် သမထသည် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဦးတည်ပြီး ဝိပဿနာသည် ပညာဉာဏ်ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ဦးတည်သည်ဟု အကျဉ်းချုပ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် နှစ်မျိုးလုံးသည် အပြန်အလှန်အထောက်အကူပြုပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအတွက် အရေးကြီးသော ဘာဝနာနည်းများ ဖြစ်ပါသည်။

သတိပဋ္ဌာန်ဆိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အရေးကြီးဆုံး ဘာဝနာကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတိတရားကို အခြေခံပြီး လေ့ကျင့်တဲ့နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ သတိပဋ္ဌာန်မှာ အဓိက အပိုင်း ၄ ပိုင်း ပါဝင်ပါတယ်: ၁။ ကာယာနုပဿနာ - ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း ၂။ ဝေဒနာနုပဿနာ - ခံစားမှုများကို သတိဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း ၃။ စိတ္တာနုပဿနာ - စိတ်ကို သတိဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း ၄။ ဓမ္မာနုပဿနာ - ဓမ္မ (သဘာဝတရားများ) ကို သတိဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်း ဒီလေ့ကျင့်ခန်းတွေဟာ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သတိရှိရှိ နေထိုင်ဖို့၊ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုနားလည်ဖို့၊ နှင့် နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းတရားကို သိမြင်နိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်။ သတိပဋ္ဌာန်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဉာဏ်ပညာဆိုသည်မှာ ဘဝ၏အနှစ်သာရကို သိမြင်နိုင်စွမ်းဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအရ စစ်မှန်သောဉာဏ်ပညာသည် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဟူသော သဘာဝတရားကြီး သုံးပါးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် လောကီအရာများ၏ မမြဲခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ အတ္တကင်းမဲ့ခြင်းတို့ကို သိမြင်နိုင်ပြီး သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နိုင်ပါသည်။ ဉာဏ်ပညာသည် ကိလေသာများကို ပယ်ဖျောက်နိုင်သောကြောင့် နိဗ္ဗာန်ရရှိရေးအတွက် အဓိကကျသော တရားတစ်ပါးဖြစ်ပါသည်။