မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

သောတာပန်မဂ်အထိ ဉာဏ်စဉ်အဆင့်ဆင့်ကို အနက်အဓိပ္ပာယ်နှင့်တကွ ဖော်ပြပါမည်။ ၁။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ် - ရုပ်နာမ်ကို ပိုင်းခြားသိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ရုပ်နှင့်နာမ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း။ ၂။ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် - အကြောင်းအကျိုးကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ရုပ်နာမ်တို့၏ အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ်မှုကို သိမြင်ခြင်း။ ၃။ သမ္မသနဉာဏ် - အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာသုံးပါးကို သုံးသပ်သိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ၄။ ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ် - ခန္ဓာငါးပါး၏ ဖြစ်ပျက်ကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ၅။ ဘင်္ဂဉာဏ် - ပျက်စီးခြင်းကိုသာ အထူးပြု၍ သိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ၆။ ဘယဉာဏ် - သံသရာ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ၇။ အာဒီနဝဉာဏ် - အပြစ်အနာအဆာကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်။ ၈။ နိဗ္ဗိဒါဉာဏ် - ငြီးငွေ့သည့် ဉာဏ်။ သံသရာမှ ထွက်မြောက်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း။ ၉။ မုဉ္စိတုကမျတာဉာဏ် - လွတ်မြောက်လိုသော ဉာဏ်။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်လိုသော ဆန္ဒပြင်းပြခြင်း။ ၁၀။ ပဋိသင်္ခါဉာဏ် - လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းရှာသည့် ဉာဏ်။ ၁၁။ သင်္ခါရုပေက္ခါဉာဏ် - သခင်္ချာရတရားတို့အပေါ် လျစ်လျူရှုနိုင်သည့် ဉာဏ်။ ၁၂။ အနုလောမဉာဏ် - မဂ်ဉာဏ်သို့ ညွတ်ကိုင်းသည့် ဉာဏ်။ ၁၃။ ဂေါတြဘူဉာဏ် - ပုထုဇဉ်အနွယ်မှ အရိယာအနွယ်သို့ ကူးပြောင်းသည့် ဉာဏ်။ ၁၄။ မဂ္ဂဉာဏ် - နိဗ္ဗာန်ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မျက်မှောက်ပြုသည့် သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်။ ဤသည်တို့မှာ သောတာပန်မဂ်အထိ ရောက်ရှိရန် ဖြတ်သန်းရသော ဉာဏ်စဉ်အဆင့်ဆင့် ဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့အဓိကကျတဲ့ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးထဲက ဝေဒနာနုပဿနာကို ကျင့်သုံးခဲ့တာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုကျင့်သုံးတာဟာ မှန်ကန်ပါတယ်။ ဝေဒနာကိုရှုမရတော့တဲ့အခါ မှီရာရုပ်တရားကို ဆက်လက်သတိထားရှုခြင်းဟာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုရှုခြင်းအားဖြင့် ဝေဒနာကနေ ရုပ်ဆီကိုအာရုံပြောင်းသွားပြီး စိတ်ကိုဖြေလျှော့စေပါတယ်။ ထို့အပြင် ရုပ်နဲ့နာမ်ရဲ့ သဘာဝလက္ခဏာတွေကို ပိုမိုသိမြင်လာစေပါတယ်။ ဝေဒနာလျော့ပါးသွားတာဟာ သင့်ရဲ့သတိနဲ့ဉာဏ်ပညာတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ "ဝေဒနာသမုဒယာ စဿ သမုဒယော" (ဖဿဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဝေဒနာဖြစ်သည်) ဆိုတဲ့သဘာဝတရားကို လက်တွေ့တွေ့ကြုံခဲ့တာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဆက်လက်ပြီး ဒီလိုကျင့်စဉ်ကို လေ့လာကျင့်သုံးသွားဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ဝေဒနာတွေဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း သတိနဲ့ရှုမှတ်ခြင်း၊ မှီရာရုပ်ကိုရှုခြင်းတို့ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားပါ။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဝေဒနာတွေရဲ့သဘာဝကို ပိုမိုနားလည်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ ဝေဒနာတွေအပေါ် တွယ်တာမှုလျော့နည်းလာကာ လွတ်မြောက်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားမှာဖြစ်ပါတယ်။

ဤသည်မှာ ပုထုဇဉ်တို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်ပါသည်။ တရားအားထုတ်စဉ် ဝေဒနာပေါ်လာခြင်းသည် သာမန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဝေဒနာကို သည်းခံနိုင်စွမ်းသည် တရားအားထုတ်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုယ်စိတ်၏ အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ ကွဲပြားနိုင်ပါသည်။ တရားအားထုတ်မှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝေဒနာကို ပိုမိုလက်ခံတတ်လာပြီး၊ စိတ်ငြိမ်သက်မှုလည်း ပိုမိုရရှိလာပါသည်။ သို့သော် ဝေဒနာကြောင့် တရားဖြုတ်ရခြင်းကို စိတ်ပျက်စရာအဖြစ် မမြင်သင့်ပါ။ ဤသည်မှာ သင်၏ လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်ကို သိမြင်စေသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ တဖြည်းဖြည်း လေ့ကျင့်သွားခြင်းဖြင့် သင်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနှင့် ခံနိုင်ရည်စွမ်းတို့ တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။ တရားထိုင်စဉ် ဝေဒနာပေါ်လာပါက ထိုဝေဒနာကို ရှုမှတ်ခြင်း၊ လက်ခံခြင်းတို့ဖြင့် သတိဖြင့် ဆက်လက်အားထုတ်ပါ။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ်မပြုလုပ်ပါနှင့်။ တရားအားထုတ်ခြင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်သွားသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်လက်အားထုတ်သွားပါက တစ်နေ့တွင် ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရှိမည်မှာ သေချာပါသည်။

သာဓု သာဓု သာဓု။ သင်၏တရားအားထုတ်မှုသည် တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာပါသည်။ သင်၏လက်ရှိအခြေအနေသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အဆင့်တစ်ခုဖြစ်သော ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ဤအဆင့်တွင် အာရုံနှင့် စိတ်၏ ဖြစ်ပျက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သိမြင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သင်၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် အကြံပြုချက်များမှာ: ၁။ လက်ရှိ ရရှိထားသော သတိနှင့် သမာဓိကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပါ။ ၂။ အာရုံနှင့် စိတ်၏ ဖြစ်ပျက်ကို ပိုမိုသိမြင်လာသည့်အတွက် ဝမ်းသာကြည်နူးမှု (ပီတိ) ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ထိုပီတိကိုလည်း ရှုမှတ်ပါ။ ၃။ ဝေဒနာပေါ်လာသည့်အခါ ဝေဒနာကိုသာ အဓိကထား၍ ရှုမှတ်ပါ။ ဝေဒနာပျောက်သွားပါက မူလအာရုံသို့ ပြန်လည်ရှုမှတ်ပါ။ ၄။ ရုပ်နာမ်တရားတို့၏ ဖြစ်ပျက်ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သိမြင်လာနိုင်သည်။ ထိုအခါ မှတ်သိမှုကို ပိုမိုသိမ်မွေ့အောင် ကြိုးစားပါ။ ၅။ တရားထိုင်ချိန်ကို တဖြည်းဖြည်းတိုးမြှင့်ပါ။ နေ့စဉ်ပုံမှန် အချိန်သတ်မှတ်၍ ထိုင်ပါ။ ၆။ သင်၏ တိုးတက်မှုကို ဆရာသမားနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပါ။ ဤသို့ ဆက်လက်အားထုတ်ခြင်းဖြင့် ဝိပဿနာဉာဏ်အဆင့်ဆင့် တိုးတက်လာပြီး နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ပါစေ။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ဝိပဿနာဘာဝနာပွားများရာတွင် အချိန်ကြာကြာထိုင်နိုင်ခြင်းတစ်ခုတည်းအပေါ် မမူတည်ပါဘူး။ အဓိကကျတာက သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝေဒနာကိုမခံနိုင်တဲ့အကြောင်းအရင်းမျိုးစုံရှိနိုင်ပါတယ်။ ဥပမာ - ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေ၊ စိတ်ဖိစီးမှု၊ အာဟာရ စသည်တို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သောတာပန်ဖြစ်ဖို့ မည်မျှထိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်မရှိပါဘူး။ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိပဲ မိမိတတ်နိုင်သလောက် ပွားများကြဖို့ ဗုဒ္ဓက ဆုံးမတော်မူခဲ့ပါတယ်။ အရေးကြီးတာက စိတ်ကိုသန့်စင်အောင်လုပ်ဖို့နဲ့ သစ္စာတရားကို သိမြင်နားလည်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုင်ချိန်တိုသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဘာဝနာပွားများနိုင်ပါတယ်။ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေမှာလည်း သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးကို အသုံးချနိုင်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဝိပဿနာဘာဝနာပွားများရာမှာ အချိန်ကြာကြာထိုင်နိုင်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ စိတ်ရဲ့အရည်အသွေးက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

ဝေဒနာများကို ဆက်လက်ရှုမှတ်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သဘာဝတရားကို နားလည်လက်ခံရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဝေဒနာများသည် အမြဲတမ်းပြောင်းလဲနေကြောင်း သတိပြုပါ။ ဝေဒနာကို "နာသည်၊ နာသည်" ဟု ရှုမှတ်ပါ။ ဝေဒနာကို တွန်းလှန်ခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ လက်ခံပါ။ စိတ်ကို အာရုံပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာထားပါ။ သည်းခံခြင်းဖြင့် ဝေဒနာကို ကျော်လွှားနိုင်ပါသည်။ ဝေဒနာသည် မမြဲသောသဘာဝဖြစ်ကြောင်း အမြဲသတိပြုပါ။ ဤနည်းဖြင့် ဝေဒနာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာကျင့်စဉ်တွင် တွေ့ကြုံရလေ့ရှိသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သင့်အတွေ့အကြုံကို အကျဉ်းချုပ်ဖြေကြားပါမည်။ ၁။ စိတ်တည်ငြိမ်မှုရရှိလာခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော တိုးတက်မှုဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေကို စွဲလမ်းတပ်မက်ခြင်းမပြုသင့်ပါ။ ၂။ ဝေဒနာဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ထိုဝေဒနာကိုပင် အာရုံပြု၍ ဆက်လက်ရှုမှတ်သင့်ပါသည်။ ဝေဒနာသည်လည်း မမြဲသောသဘောရှိကြောင်း သတိပြုပါ။ ၃။ တရားအားထုတ်ရာတွင် အကောင်းအဆိုး၊ နှစ်သက်ဖွယ် မနှစ်သက်ဖွယ် အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်ပေါ်တတ်ပါသည်။ ၎င်းတို့ကို လက်ခံရုံသာ လက်ခံ၍ အတွင်းစိတ်ဓာတ်ကို ညီမျှအေးချမ်းစွာ ထားရှိရန် အရေးကြီးပါသည်။ ၄။ မိမိ၏တိုးတက်မှုနှင့် အခက်အခဲများကို ဆရာသမားနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လမ်းညွှန်မှုများ ရရှိနိုင်ပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်လက်အားထုတ်သွားပါက တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်မှုရရှိလာမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤအခြေအနေသည် သင်၏ တရားရှုမှတ်မှုတွင် တိုးတက်မှုတစ်ခုဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤသည်မှာ "ဉာဏ်" ဟုခေါ်သော အသိဉာဏ်၏ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် သတိပြုရမည့်အချက်များမှာ: ၁။ ဤအခြေအနေကို စွဲလမ်းခြင်း မပြုသင့်ပါ။ ၂။ ဤအတိုင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် မကြိုးစားသင့်ပါ။ ၃။ ဤအခြေအနေကြောင့် မာန်မာနမတက်သင့်ပါ။ ဆက်လက်၍ ရိုးရိုးသာမန်အတိုင်း သတိဖြင့် ရှုမှတ်သွားသင့်ပါသည်။ ပေါ်လာသမျှ အာရုံများကို ရှုမှတ်ခြင်းဖြင့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘောတရားများကို သိမြင်နိုင်ရန် ဆက်လက်အားထုတ်သင့်ပါသည်။ ဆရာသမားများနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ပို၍ တိကျသော လမ်းညွှန်မှုများ ရရှိနိုင်ပါသည်။ တရားအားထုတ်မှုတွင် အောင်မြင်ပါစေ။

သောတာပတ္တိဖိုလ်ဝင်စားသည်ဆိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော စိတ်အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် နိဗ္ဗာန်သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပထမဆုံးအဆင့်ရောက်ရှိခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်။ သောတာပတ္တိဖိုလ်ဝင်စားသူသည် အောက်ပါအချက်များကို ပယ်ဖျက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်: 1. သက္ကာယဒိဋ္ဌိ - မိမိကိုယ်ကို အတ္တဟု စွဲလမ်းခြင်း 2. ဝိစိကိစ္ဆာ - ဗုဒ္ဓ၊ ဓမ္မ၊ သံဃာတို့အပေါ် ယုံမှားသံသယဖြစ်ခြင်း 3. သီလဗ္ဗတပရာမာသ - အကျိုးမရှိသော အကျင့်တရားများကို စွဲလမ်းခြင်း သောတာပတ္တိဖိုလ်ဝင်စားသူသည် ဘဝခုနစ်ဆက်ထက်မပိုဘဲ နိဗ္ဗာန်ရောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အပါယ်လေးပါးသို့ ကျရောက်တော့မည်မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် သောတာပတ္တိဖိုလ်ဝင်စားခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော စိတ်အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် သစ္စာလေးပါးနှင့် အလှူဒါန၏အကျိုးများအကြောင်း နက်နဲသောမေးခွန်းဖြစ်ပါသည်။ သစ္စာလေးပါးကို မသိသော်လည်း နိဗ္ဗာန်ကိုရည်မှန်း၍ လှူဒါန်းခြင်းသည် မြင့်မြတ်သောစေတနာဖြစ်ပါသည်။ ထိုအလှူသည် နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းတရားအတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေပါသည်။ သို့သော် သစ္စာလေးပါးကိုသိ၍ လှူဒါန်းခြင်းသည် ပို၍မြင့်မြတ်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ သစ္စာလေးပါးကိုသိခြင်းသည် ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာနှင့် မဂ္ဂသစ္စာတို့ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သစ္စာလေးပါးကိုသိ၍ လှူဒါန်းခြင်းသည် ပို၍အကျိုးများပါသည်။ ဤအလှူသည် နိဗ္ဗာန်သို့ရောက်ရှိရေးအတွက် ပို၍ထိရောက်သောအထောက်အပံ့ဖြစ်စေပါသည်။ သစ္စာလေးပါးကိုသိခြင်းဖြင့် ဝေဒနာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တို့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်မျိုးစလုံး၏ အလှူဒါနသည် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်နှင့်အညီ ကောင်းမှုကုသိုလ်များဖြစ်ကြောင်း သတိပြုသင့်ပါသည်။