မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ သင်တွေ့ကြုံနေရသည်မှာ အနိစ္စသဘောကို တိုက်ရိုက်တွေ့မြင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်ငြိမ်သက်လာသည့် အခြေအနေကို တွေ့ကြုံရသောအခါ ထိုအခြေအနေကို စွဲလမ်းတတ်ပါသည်။ သို့သော် သင်သတိထားမိသည့်အတိုင်း ထိုငြိမ်သက်မှုပင်လျှင် အမြဲတည်မြဲနေသည် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည်လည်း ပြောင်းလဲနေသော သဘောရှိပါသည်။ ဤအတွေ့အကြုံသည် အနိစ္စ (မမြဲခြင်း)၊ ဒုက္ခ (ဆင်းရဲခြင်း)၊ အနတ္တ (အတ္တမရှိခြင်း) ဟူသော သုံးပါးအနိစ္စလက္ခဏာကို နားလည်သဘောပေါက်စေရန် အထောက်အကူပြုပါသည်။ ငြိမ်သက်မှုကိုပင် စွဲလမ်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ဤသို့ သတိပြုလေ့လာခြင်းဖြင့် ပိုမိုနက်နဲသော ဉာဏ်ပညာသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။ ဆက်လက်၍ သတိဖြင့် လေ့လာဆင်ခြင်သွားပါက ပိုမိုနက်နဲသော တရားဉာဏ်များ ရရှိလာပါလိမ့်မည်။

ဤမေးခွန်းသည် တရားအားထုတ်ခြင်းနှင့် တဏှာအကြောင်း နက်နဲသောအတွေးခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဒဿနအရ ဤအတွေးမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှန်ကန်သော်လည်း အချို့အချက်များကို ထပ်မံရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။ မှန်ကန်သောအချက်များမှာ: ၁။ တရားရလိုသော တဏှာသည် တရားရရှိရန် အဟန့်အတားဖြစ်နိုင်ပါသည်။ တဏှာသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး၊ နိဗ္ဗာန်ရောက်ရာလမ်းတွင် စွန့်လွှတ်ရမည့်အရာဖြစ်သည်။ ၂။ တရားရသွားသူသည် တရားတရားအပေါ် တဏှာမရှိတော့ဘဲ အမှန်တရားကို သိမြင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထပ်မံရှင်းလင်းရန်လိုအပ်သောအချက်များမှာ: ၁။ တရားအားထုတ်ရန် ဆန္ဒရှိခြင်းနှင့် တဏှာကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဆန္ဒသည် ကုသိုလ်ဖြစ်နိုင်ပြီး တရားအားထုတ်ရန် တွန်းအားပေးနိုင်ပါသည်။ ၂။ တရားအားထုတ်သူသည် စတင်အားထုတ်ချိန်တွင် တဏှာရှိနေနိုင်သော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းလျော့နည်းလာပြီး ဉာဏ်ပညာတိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ တဏှာကင်းစင်လာနိုင်ပါသည်။ ၃။ တရားရရှိခြင်းသည် တဏှာကင်းစင်ခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ တရားအားထုတ်ခြင်းဖြင့် တဏှာကို ကျော်လွှားနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။ အကျဉ်းချုပ်ဆိုရသော် ဤအတွေးသည် အခြေခံအားဖြင့် မှန်ကန်သော်လည်း၊ တရားအားထုတ်ခြင်းနှင့် တဏှာကြားဆက်နွယ်မှုသည် ပိုမိုရှုပ်ထွေးနက်နဲပါသည်။ တရားအားထုတ်သူသည် မိမိ၏စိတ်သဘောထားနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိဖြင့်လေ့လာပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း တဏှာကိုကျော်လွှား၍ ဉာဏ်ပညာတိုးပွားအောင် ကြိုးစားသင့်ပါသည်။

သင်နားလည်ထားတာ မှန်ကန်ပါတယ်။ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တရားတော်အရ အဝိဇ္ဇာ (မသိမှု) ကြောင့် သခင်္ထါရ (ကံပြုပြင်မှု) ဖြစ်ပြီး၊ ဥပါဒါန် (စွဲလမ်းမှု) ကြောင့် ကမ္မဘဝ (ကံဖြစ်စဉ်) ဖြစ်ပါတယ်။ သင်ပေးတဲ့ ဥပမာကို ရှင်းပြရရင်: ၁။ အဝိဇ္ဇာ - လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ထိုးခြင်းရဲ့ အကျိုးဆက်ကို မသိခြင်း။ ၂။ သခင်္ထါရ - ဓားနဲ့ထိုးဖို့ စိတ်ကူး၊ အကြံအစည်။ ၃။ ဥပါဒါန် - ထိုးချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို စွဲလမ်းခြင်း။ ၄။ ကမ္မဘဝ - တကယ်တမ်း ဓားနဲ့ထိုးလိုက်ခြင်း။ ဒီဖြစ်စဉ်ဟာ လက်ရှိဘဝမှာ ဖြစ်နေသလို၊ အတိတ်ဘဝက ပြုခဲ့တဲ့ကံကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကျိုးပေးသလို၊ ယခုပြုတဲ့ကံကြောင့် အနာဂတ်မှာ အကျိုးပေးမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အဝိဇ္ဇာကို ပယ်ဖျောက်ပြီး၊ ကုသိုလ်ကံကောင်းတွေ ပြုလုပ်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းမွန်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အာရုံပျောက်ခြင်းသည် တရားအားထုတ်နေစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် အိပ်ပျော်သွားခြင်းနှင့် မတူညီပါ။ အာရုံပျောက်ခြင်းတွင် သတိပဋ္ဌာန်၏ အာရုံဝတ္ထုများ (ဥပမာ - ထွက်သက်ဝင်သက်) ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း စိတ်သည် နိုးကြားမှုရှိနေပါသည်။ အာရုံပျောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများမှာ: ၁။ စိတ်၏ တည်ငြိမ်မှု (သမာဓိ) အားကောင်းလာခြင်း။ ၂။ ကိလေသာများ ယာယီချုပ်ငြိမ်းသွားခြင်း။ ၃။ စိတ်သည် အလွန်သိမ်မွေ့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း။ ဤသို့ အာရုံပျောက်ခြင်းသည် တရားဘာဝနာ၏ တိုးတက်မှုတစ်ခုဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဆရာကောင်း၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သင့်လျော်စွာ ကိုင်တွယ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ အာရုံပျောက်နေခြင်းကို စွဲလမ်းခြင်း မပြုသင့်ဘဲ၊ ပုံမှန် သတိပဋ္ဌာန်ဘာဝနာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိအောင် ကြိုးစားသင့်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် သက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာ မဟုတ်ပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းများကိုသာ ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် ဖြေကြားနိုင်ပါသည်။ ဘုရားတရားနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများကို မေးမြန်းပါက ကျွန်ုပ်မှ တတ်စွမ်းသမျှ ဖြေကြားပေးပါမည်။

ဤသည်မှာ သမထဘာဝနာ နှင့် ဝိပဿနာဘာဝနာ ကျင့်စဉ်တွင် ဖြစ်လေ့ရှိသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ တရားထိုင်နေစဉ် အာရုံပျောက်သွားခြင်းသည် စိတ်၏ တည်ငြိမ်မှု တိုးတက်လာခြင်းကို ညွှန်ပြနေပါသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေကို လွန်ကဲစွာ မတွယ်တာသင့်ပါ။ ယင်းသည် ယာယီအခြေအနေသာဖြس်ပြီး တရားကျင့်စဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါ။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘာဝတရားများကို သိမြင်နားလည်ရန် ဖြစ်ပါသည်။ တရားအားထုတ်နေစဉ် သတိကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် အရေးကြီးပါသည်။ အာရုံပျောက်သွားသည့်အခါ သတိပြန်လည်ရလာသည်နှင့် မူလအာရုံခံရာသို့ ညင်သာစွာ ပြန်လည်သွားရောက်ပါ။ ဤသို့ဖြင့် သတိသမ္ပဇည် တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သင်မေးမြန်းသောအကြောင်းအရာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏အသိပညာနှင့် ဝိပဿနာဘာဝနာအကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် "အသိစိတ်" သည် အရေးကြီးသော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်သည် အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိနေ၊ မြင်နေပါသည်။ သို့သော် ထိုသိနေသောစိတ်ကိုပင် သတိထားမိရန်လိုအပ်ပါသည်။ ဝိပဿနာဘာဝနာ ကျင့်စဉ်တွင် ထိုသိနေသောစိတ်ကို စူးစိုက်လေ့လာရပါသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ထိုသိစိတ်သည် မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်ပါသည်။ ထိုအခါ စိတ်ကို အတင်းအကျပ် မစူးစိုက်ဘဲ၊ သဘာဝအတိုင်း သိနေသည့်သဘောမျှသာ ထားရှိခြင်းသည် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် စိတ်၏သဘာဝကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်လာနိုင်ပြီး၊ အသိဉာဏ်ပညာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် နက်နဲသော ဗုဒ္ဓဒဿနပညာရပ်နှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ ကြားသိစိတ်ကို သိလိုက်သည့် အခြေအနေသည် သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပါသည်။ ကြားသိစိတ်ကို သိလိုက်သည်နှင့် ထိုစိတ်သည် ချုပ်ပျက်သွားပြီး မရှိတော့ပါ။ သို့သော် ထိုသိသော သဘောလေးသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေပါသည်။ ဤသည်မှာ စိတ်၏ သဘာဝဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဒဿနအရ ဤသို့သော သိနေသည့် သဘောလေးကို ဆက်လက်သိနေခြင်းသည် သတိပဋ္ဌာန် ဘာဝနာ၏ အဓိကကျသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် စိတ်၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို သိမြင်နိုင်ပြီး၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘာဝကို ပိုမိုနားလည်လာနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သင်ဖော်ပြသောနည်းသည် သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်နှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ ဝိပဿနာဉာဏ် တိုးတက်ရန် အထောက်အကူပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

ဒီလိုတရားထိုင်နေတာဟာ အတော်လေးကောင်းမွန်ပါတယ်။ သင်ရဲ့အတွေ့အကြုံကို ဗုဒ္ဓဝါဒရှုထောင့်ကနေ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ရင် အောက်ပါအချက်တွေကို တွေ့ရပါတယ်: ၁။ သတိပဋ္ဌာန် ၄ ပါးထဲက ဓမ္မာနုပဿနာ (သဘာဝတရားကိုဆင်ခြင်ခြင်း) နဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။ ၂။ အနိစ္စ (မမြဲခြင်း)၊ ဒုက္ခ (ဆင်းရဲခြင်း)၊ အနတ္တ (အတ္တမရှိခြင်း) ဆိုတဲ့ လက္ခဏာသုံးပါးကို သိမြင်နိုင်တဲ့အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေပါတယ်။ ၃။ ဝိပဿနာဉာဏ်ရဲ့ အစပိုင်းဖြစ်တဲ့ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ် (နာမ်နဲ့ရုပ်ကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်တဲ့ဉာဏ်) ကို ရရှိနေပါပြီ။ ၄။ စိတ်ကိုစိတ်က သိနေတာဟာ ပစ္စုပ္ပန်ကိုအာရုံပြုနေတာဖြစ်လို့ ကောင်းမွန်ပါတယ်။ သို့သော် သတိထားရမှာက: ၁။ စိတ်ကိုသိနေတဲ့ စိတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေရင် ဝိပဿနာဉာဏ်အဆင့်ဆင့် တိုးတက်ဖို့ခက်ခဲနိုင်ပါတယ်။ ၂။ ရုပ်နာမ်ဓမ္မတွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို ပိုမိုသေချာစွာ လေ့လာဖို့လိုအပ်ပါတယ်။ ၃။ ဆရာသမားနဲ့တိုင်ပင်ပြီး လမ်းညွှန်မှုခံယူသင့်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆက်လက်ပြီး အားထုတ်သွားဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။ သို့သော် ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို ဆရာသမားနဲ့ မျှဝေပြီး လမ်းညွှန်မှုခံယူဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။

(၁) မှန်ပါသည်။ ဤအယူအဆမှန်ကန်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ: - လောဘ ဒေါသ မောဟ ဖြစ်ခြင်းသည် ကိလေသာများဖြစ်ပြီး တရားထိုင်ခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေပါသည်။ - သမာဓိမရှိဘဲ ပေတေ၍ထိုင်နေခြင်းသည် စစ်မှန်သောဝိပဿနာဘာဝနာမဟုတ်ပါ။ - ဝေဒနာကိုသည်းခံရုံမျှဖြင့် တရားရသည်မဟုတ်ပါ။ တရားရခြင်းဆိုသည်မှာ သတိ သမ္ပဇဉ် ပညာတို့ဖြင့် ဝေဒနာ၏သဘာဝကို သိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ (၂) မှန်ပါသည်။ ဤအဆိုအမှန်ဖြစ်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ: - သတိ ပညာ သမာဓိတို့သည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အဓိကအင်္ဂါရပ်များဖြစ်ပါသည်။ - သတိဖြင့် ဝေဒနာကိုမှတ်သား၍ ပညာဖြင့် ၎င်း၏သဘာဝကိုသိမြင်နိုင်ပါသည်။ - သမာဓိဖြင့် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး ဝေဒနာကိုစူးစိုက်လေ့လာနိုင်ပါသည်။ - ဤနည်းဖြင့် ပြင်းထန်သောဝေဒနာကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး ဝိပဿနာဉာဏ်ရရှိနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သတိ ပညာ သမာဓိတို့ဖြင့် ဝေဒနာကိုကျော်ဖြတ်ခြင်းသည် စစ်မှန်သောဝိပဿနာဘာဝနာ၏ နည်းလမ်းမှန်ဖြစ်ပါသည်။