မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းအရ၊ စင်ကြယ်သော စေတနာဖြင့် လှူဒါန်းကပ်လှူသော အစားအစာမှန်သမျှသည် သံဃာတော်များအတွက် ဆွမ်းကပ်ရန် သင့်လျော်ပါသည်။ သင်ရရှိထားသော သစ်သီးကို ဆွမ်းကပ်လိုသော စေတနာဖြင့် ကပ်လှူပါက ကုသိုလ်ရနိုင်ပါသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသည်မှာ လှူဒါန်းသောအခါ စိတ်ထဲမှ ကြည်ညိုစွာ၊ ရိုသေစွာဖြင့် လှူဒါန်းရန် ဖြစ်ပါသည်။ လှူဒါန်းသည့်ပစ္စည်းထက် လှူဒါန်းသူ၏စိတ်နေစိတ်ထားက ပိုမိုအရေးကြီးပါသည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏ကြည်ညိုသော စိတ်ဖြင့် လှူဒါန်းပါက ကောင်းမွန်သော ကုသိုလ်ကံ ရရှိမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သော အရေးကြီးသောမေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆအရ၊ ဆွမ်းကပ်ခြင်းသည် စေတနာကောင်းဖြင့် ပြုလုပ်သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဆွမ်းကပ်ရာတွင် မိမိပိုင်ဆိုင်သော၊ မိမိရရှိထားသော ပစ္စည်းများကိုသာ ကပ်လှူသင့်ပါသည်။ သင့်အနေဖြင့် အခြားသူများက ပွဲတော်တွင် တင်ထားသော သစ်သီးများကို ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထိုသစ်သီးများသည် သင့်ပိုင်ဆိုင်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သင့်အနေဖြင့် ထိုသစ်သီးများကို ဘုရားဆွမ်းတော်အဖြစ် ကပ်လှူနိုင်ပါသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသည်မှာ ကပ်လှူရာတွင် စေတနာကောင်းရှိရန်နှင့် လောဘကင်းစင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဆွမ်းကပ်ခြင်းကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကုသိုလ်ရရန်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ဝတ္တရားအဖြစ် ဆောင်ရွက်သင့်ပါသည်။ ထို့အပြင် သင့်အနေဖြင့် ဆွမ်းကပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော သစ်သီးများကို စားသုံးနိုင်ပါသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သင်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်ကို လေးစားလိုက်နာရင်း၊ သင့်လိုအပ်ချက်ကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ သတိပဋ္ဌာန်ဘာဝနာ၏ အရေးကြီးသော အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ တရားထိုင်နေစဉ် မိမိကိုခေါ်လိုက်သည်ကို လန့်သွားခြင်းသည် စိတ်၏ သဘာဝကို ပြသနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ: ၁။ စိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် အပြည့်အဝ မတည်ရှိသေးခြင်း ၂။ သတိမလုံလောက်သေးခြင်း ၃။ စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အပြည့်အဝ မသိရှိသေးခြင်း တို့ကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။ ဤအတွေ့အကြုံသည် သင့်အတွက် အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ဤမှတစ်ဆင့် သင်သည် စိတ်၏သဘာဝကို ပို၍နားလည်လာပြီး သတိပိုမိုထားနိုင်ရန် လေ့ကျင့်နိုင်ပါသည်။ ဆက်လက်၍ တရားအားထုတ်ရာတွင် ပစ္စုပ္ပန်တွင် သတိရှိရှိနေထိုင်ခြင်း၊ စိတ်၏လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံပြုလေ့လာခြင်းတို့ဖြင့် တဖြေးဖြေး တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝကျသော စိတ်၏တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ တရားထိုင်နေစဉ် စိတ်သည် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သောအသံကြားလိုက်သည့်အခါ လန့်သွားခြင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်က အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုရှိပါသည်: ၁။ သတိပဋ္ဌာန်မခိုင်မာသေးခြင်း - တရားထိုင်နေစဉ် သတိပဋ္ဌာန်အားနည်းနေပါက ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော အာရုံများကို လျင်မြန်စွာ သတိဖြင့် မှတ်သားနိုင်စွမ်း မရှိသေးပါ။ ၂။ ဝိပဿနာဉာဏ် မရင့်ကျက်သေးခြင်း - ဝိပဿနာဉာဏ် မရင့်ကျက်သေးပါက ပြင်ပအာရုံများကို ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ မြင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပါ။ ထို့ကြောင့် တရားအားထုတ်နေစဉ် ဤကဲ့သို့ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်၏တုန့်ပြန်မှုများကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်ခြင်း၊ လက်ခံခြင်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကျော်လွှားနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ဆက်လက်၍ တရားအားထုတ်ခြင်းဖြင့် သတိပဋ္ဌာန်နှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်များ ရင့်ကျက်လာပြီး ဤကဲ့သို့သော တုန့်ပြန်မှုများ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဤအခြေအနေတွင် တရားထိုင်နေသူကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်အောင် ရှောင်ရှားသင့်ပါသည်။ ကိုယ်ချင်းစာတရားထားပြီး သူတစ်ပါး၏ တရားအားထုတ်မှုကို လေးစားသင့်ပါသည်။ မိမိ၏ စိတ်အပန်းဖြေမှုအတွက် အခြားနည်းလမ်းများ ရှာဖွေသင့်ပါသည်။ ဥပမာ - တိတ်ဆိတ်သော နေရာသို့ သွားရောက်ခြင်း၊ တရားထိုင်နေသူနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း စသည်ဖြင့်။ တရားထိုင်နေသူကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းသည် သူ၏ စိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ပျက်စီးစေနိုင်ပြီး၊ မကောင်းမှုကံကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ တစ်ဖက်သားကို နားလည်မှု၊ ကိုယ်ချင်းစာတရားထားမှုတို့သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အခြေခံကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများ၏ တရားအားထုတ်မှုကို လေးစားသင့်ပြီး၊ မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေရန် သတိထားသင့်ပါသည်။

ဤအခြေအနေတွင် အပြစ်ဟု အတိအကျပြောရန် ခက်ခဲပါသည်။ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ်ဟူသည် စေတနာအပေါ်တွင် မူတည်ပါသည်။ ထိုသူသည် တမင်သက်သက် နှောင့်ယှက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါက အပြစ်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ သို့သော် တရားအားထုတ်နေသူအပေါ် နောက်ပိုင်းတွင် သနားကရုဏာထားပြီး ပိုမိုဆိတ်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်လျှင် ပိုမိုကောင်းမွန်ပါသည်။ အချင်းချင်း နားလည်မှု၊ သည်းခံမှုဖြင့် လေးစားစွာ ဆက်ဆံခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ပါသည်။ တရားအားထုတ်နေသူအနေဖြင့်လည်း အသံဆူညံမှုများအပေါ် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးမဖြစ်ဘဲ သည်းခံခွင့်လွှတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားသင့်ပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် မိမိ၏စိတ်ကို ပို၍ အင်အားကြီးမားစေပြီး တရားဘာဝနာအားလည်း တိုးတက်စေနိုင်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် အာနာပါနဿတိ ဘာဝနာနှင့် ပတ်သက်သော အရေးကြီးသော မေးခွန်းဖြစ်ပါသည်။ အာနာပါနဿတိ ဘာဝနာ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝင်လေထွက်လေကို သတိဖြင့် မှတ်သားရန်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ရှူသွင်းရှူထုတ်သည့် စိတ်ကိုသိမှတ်ခြင်းသည်လည်း အကျိုးရှိနိုင်ပါသည်။ ကောင်းကျိုးများ: ၁။ စိတ်၏လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုသတိပြုမိစေသည်။ ၂။ စိတ်ကို ပစ္စုပ္ပန်တွင် တည်ငြိမ်စေသည်။ ၃။ စိတ်နှင့်ကိုယ်၏ ဆက်စပ်မှုကို နားလည်စေသည်။ ဆိုးကျိုးများ: ၁။ အာနာပါနဿတိ၏ အဓိက အာရုံဖြစ်သော အသက်ရှူခြင်းမှ အာရုံလွဲသွားနိုင်သည်။ ၂။ စိတ်ကို အလွန်အကျွံ စိစစ်လေ့လာခြင်းဖြင့် သဘာဝကျကျ မရှိနိုင်ပါ။ အကြောင်းအကျိုး: ရှူသွင်းရှူထုတ်သည့် စိတ်ကို သိမှတ်ခြင်းသည် ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး၏ အပြန်အလှန် ဆက်စပ်မှုကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်စေပါသည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓ၏ မူလသင်ကြားမှုဖြစ်သော အသက်ရှူခြင်းကိုသာ အဓိကထား၍ အာရုံပြုသင့်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရှူသွင်းရှူထုတ်သည့် စိတ်ကို သိမှတ်ခြင်းကို အပိုဆောင်း လေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ်သာ သုံးသင့်ပြီး၊ အဓိက အာနာပါနဿတိ ဘာဝနာမှ မသွေဖယ်သင့်ပါ။

ဤသို့မေးမြန်းလာသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သင်၏အတွေ့အကြုံသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပြီး တန်ဖိုးရှိပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားတော်အရ၊ အသက်ရှူခြင်းကို သတိပြုမှတ်သားခြင်းသည် အာနာပါနဿတိဟုခေါ်သော အရေးကြီးသောဘာဝနာတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သင်ပြုလုပ်နေသည့်အတိုင်း ရှူသွင်းရှူထုတ်သည့် စိတ်ကိုမှတ်ခြင်းသည်လည်း တန်ဖိုးရှိသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဟာသာကျင့်စဉ်တွင် ရုပ်နှင့်နာမ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ထို့ကြောင့် လေထိတွေ့မှုကဲ့သို့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခံစားမှုနှင့် ရှူသွင်းရှူထုတ်လိုသောစိတ်ကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြစ်စဉ်နှစ်ခုလုံးကို သတိဖြင့်မှတ်သားနိုင်ရန် အကြံပြုလိုပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ရုပ်နှင့်နာမ်၏သဘာဝကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်လာနိုင်ပြီး၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဟူသော သုံးပါးသွင်းလက္ခဏာကို ပိုမိုထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ သင်၏ကျင့်စဉ်သည် တန်ဖိုးရှိပါသည်။ ဆက်လက်အားထုတ်ပါ။ သို့သော် ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးစလုံးကို ဟန်ချက်ညီညီ သတိပြုနိုင်ရန် ကြိုးစားကြည့်ပါရန် အကြံပြုလိုပါသည်။

အာနာပါနသတိ ဘာဝနာကျင့်စဉ်တွင် လေနှင့်နှာခေါင်းထိတွေ့ရာကို သတိဖြင့်ရှုမှတ်ခြင်းသည် အဓိကနည်းလမ်းဖြစ်ပါသည်။ သင်ဖော်ပြသည့်နည်းလမ်းမှာ စိတ်ကိုအာရုံပြုခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကွာခြားချက်များမှာ - ၁။ အာရုံပြုရာနေရာ - လေထိတွေ့မှုကို အာရုံပြုခြင်းနှင့် စိတ်ကိုအာရုံပြုခြင်း ၂။ သဘာဝကျမှု - လေထိတွေ့မှုသည် ပိုမိုသဘာဝကျပြီး စိတ်ကိုအာရုံပြုခြင်းသည် ပို၍ခက်ခဲနိုင်သည် ၃။ စိတ်ငြိမ်သက်မှု - လေထိတွေ့မှုသည် စိတ်ကိုပိုမိုငြိမ်သက်စေနိုင်သည် အကျိုးအပြစ်များမှာ - အကျိုး: - စိတ်၏လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုသိရှိနိုင်သည် - စိတ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း တိုးတက်လာနိုင်သည် အပြစ်: - စိတ်ကိုအာရုံပြုရန် ပိုမိုခက်ခဲနိုင်သည် - စိတ်လွင့်ပျံ့မှု ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများသည် နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် နှစ်နည်းလုံးကျင့်သုံးနိုင်သော်လည်း၊ ရိုးရိုးလေထိတွေ့မှုကို အာရုံပြုခြင်းက စတင်သူများအတွက် ပိုမိုသင့်တော်ပါသည်။ မိမိအတွက် အဆင်ပြေသော နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ကျင့်သုံးနိုင်ပါသည်။

ဒိဋ္ဌိဖြုတ်တယ်ဆိုတာ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို စွန့်လွှတ်ခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဒိဋ္ဌိဆိုတာ မှားယွင်းသော အမြင်၊ အယူအဆတွေကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဒိဋ္ဌိဖြုတ်ခြင်းဟာ မိမိရဲ့စိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲနေတဲ့ မှားယွင်းသော အတွေးအခေါ်တွေကို ဖယ်ရှားပြီး၊ မှန်ကန်သော အမြင်နဲ့ အသိပညာကို ရရှိအောင် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဥပမာ - အတ္တဒိဋ္ဌိ (ငါ-ငါ့ဟာဆိုတဲ့ စွဲလမ်းမှု)၊ သဿတဒိဋ္ဌိ (ထာဝရတည်မြဲသည်ဟု ယူဆခြင်း)၊ ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ (သေပြီးရင် ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ယူဆခြင်း) စတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ လက္ခဏာသုံးပါးကို သိမြင်လာခြင်းဟာ ဒိဋ္ဌိဖြုတ်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒိဋ္ဌိဖြုတ်ခြင်းဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အဓိကကျတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းတရားကို ပွားများနိုင်ဖို့အတွက် အရေးကြီးပါတယ်။