မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

ဗုဒ္ဓစာပေများတွင် မောင်နှမအရင်းများ လက်ထပ်ပေါင်းသင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ တိုက်ရိုက်ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကျင့်ဝတ်များအရ ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို မသင့်တော်သောအပြုအမူအဖြစ် ရှုမြင်နိုင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် သီလငါးပါးကို လိုက်နာကျင့်သုံးရန် သွန်သင်ထားပါသည်။ ထိုအထဲမှ တတိယသီလဖြစ်သော ကာမေသုမိစ္ဆာစာရာ ဝေရမဏိ သိက္ခာပဒံ သမာဒိယာမိ (မတရားသော ကာမဂုဏ်၌ ကျင်လည်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပါ၏) ဟူသော သီလသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်နှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ မောင်နှမအရင်းများအကြား လက်ထပ်ပေါင်းသင်းခြင်းသည် လူမှုရေးအရ၊ ကျန်းမာရေးအရ မသင့်တော်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် တတိယသီလကို ချိုးဖောက်ရာရောက်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဘာသာသည် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကံကြမ္မာနှင့် ရွေးချယ်မှုကို လေးစားသောကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို တားမြစ်ပိတ်ပင်ခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကို သုံးသပ်၍ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ရန် တိုက်တွန်းပါသည်။ ထို့အပြင် မေတ္တာတရား၊ ကရုဏာတရားဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန်လည်း သွန်သင်ထားပါသည်။

ဤသို့ဖြစ်ခြင်းသည် တရားအားထုတ်ရာတွင် ဖြစ်တတ်သည့် သဘာဝတစ်ခုပင်ဖြစ်ပါသည်။ ဝီရိယ (လုံ့လ) နှင့် သမာဓိ (စိတ်တည်ငြိမ်မှု) တို့၏ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အရေးကြီးပါသည်။ တရားအားထုတ်စဉ် စိတ်ပျင်းရိလာခြင်းသည် သမာဓိက လွန်ကဲနေပြီး ဝီရိယနည်းနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုအခါ ဝီရိယကို အနည်းငယ်တိုးမြှင့်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဥပမာ - မတ်တပ်ရပ်၍ တရားရှုခြင်း၊ စက်လည်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေသည် တရားအားထုတ်မှု၏ တိုးတက်နေသော လက္ခဏာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ စိတ်သည် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာသောကြောင့် ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မခံစားရတော့ခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အဓိကအချက်မှာ ဤခံစားချက်များကိုလည်း သတိဖြင့် ရှုမှတ်နေရန်ဖြစ်ပါသည်။ ပျင်းရိမှု၊ စိတ်အားထက်သန်မှု စသည်တို့ကို ရှုမှတ်ခြင်းဖြင့် ဆက်လက်အားထုတ်သွားရန် အရေးကြီးပါသည်။ တရားအားထုတ်မှုတွင် အတက်အကျများသည် သဘာဝကျပါသည်။ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဆက်လက်အားထုတ်သွားရန် အရေးကြီးပါသည်။

ဤသည်မှာ ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သင်၏အတွေ့အကြုံသည် တိုးတက်မှုတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ အစပိုင်းတွင် အာရုံဝတ္ထုများကို အသေးစိတ်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းသည် အထောက်အကူဖြစ်စေပါသည်။ သို့သော် ပိုမိုအတွေ့အကြုံရှိလာသည်နှင့်အမျှ ရိုးရှင်းသောသတိပဋ္ဌာန်သို့ ကူးပြောင်းလာခြင်းသည် သဘာဝကျပါသည်။ ယခုအခါ သင်သည် အာရုံဝတ္ထုများကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာသတိထားမိလာပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ရှုမှတ်ရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူလာကြောင်း တွေ့ရှိနေပါသည်။ ဤသည်မှာ သင်၏သတိနှင့်သမာဓိ ပိုမိုအားကောင်းလာသည့် လက္ခဏာဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သတိပြုရမည်မှာ ဤအဆင့်တွင် ပျင်းရိခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်းများ မဖြစ်စေရန် အရေးကြီးပါသည်။ အာရုံဝတ္ထုများကို ရှင်းလင်းစွာသိမြင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း နိုးနိုးကြားကြားရှိနေရပါမည်။ ဆက်လက်၍ စိတ်ကိုလက်ရှိပစ္စုပ္ပန်တွင်ထားကာ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှကို သတိဖြင့် ရှုမှတ်သွားပါ။ သင်၏ တိုးတက်မှုကို ဆရာသမားနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လမ်းညွှန်မှုရရှိနိုင်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းအရ အကြောင်းနှင့်တကွ ဆင်ခြင်ခြင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်ပါသည်။ သို့သော် အကြောင်းအရာများစွာကို လေ့လာရန် အချိန်မရှိပါက သိသဘောလေးမျှ ဆင်ခြင်ခြင်းသည်လည်း အကျိုးရှိပါသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ မိမိ၏စိတ်ကို သတိပဋ္ဌာန်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို အာရုံပြုနိုင်ရန်ဖြစ်ပါသည်။ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုအသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ ဆင်ခြင်ခြင်းကို ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ပညာတိုးတက်စေနိုင်ပါသည်။ မိမိ၏အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသည့်နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်၍ အလေ့အကျင့်ပြုသင့်ပါသည်။ နှစ်နည်းလုံးသည် တရားကျင့်စဉ်တွင် အထောက်အကူဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။

သင်၏မေးခွန်းကို နားလည်ပါသည်။ တရားထိုင်စဉ် အာရုံများပေါ်လာခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင်ဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာသတိပဋ္ဌာန်တရားအရ၊ အာရုံတစ်ခုပေါ်လာသည့်အခါ ၎င်းကိုရိုးရိုးသိရုံသာသိပြီး လွှတ်ထားရန် သင်ကြားထားပါသည်။ အာရုံတစ်ခုကို အကြောင်းနှင့်တကွ ဆင်ခြင်နေခြင်းသည် စိတ်ကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းထားရန် အခက်အခဲဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားအာရုံများကို သတိမပြုမိဘဲ လွတ်သွားခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်နေပါက၊ သင့်အနေဖြင့် အာရုံတစ်ခုချင်းစီကို ရိုးရိုးသိရုံသာသိပြီး လွှတ်ထားရန် ကြိုးစားသင့်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပို၍များပြားသော အာရုံများကို သတိပြုမိနိုင်ပြီး၊ စိတ်ကိုလည်း ပိုမိုတည်ငြိမ်စွာထားနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် တရားထိုင်နေစဉ် အာရုံများကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သင့်ဆရာသမားနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးသင့်ပါသည်။ သူတို့က သင့်အတွက် အသင့်လျော်ဆုံးသော နည်းလမ်းကို အကြံပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

ပုဗ္ဗဘာဂမဂ် ဆိုသည်မှာ မဂ်၏ရှေ့ပိုင်းဟု အဓိပ္ပါယ်ရပါသည်။ ဝိပဿနာအားထုတ်စဉ် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာသုံးပါးကို ထိုးထွင်းသိမြင်လာသောအခါ ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်မှစ၍ အနုလောမဉာဏ်အထိ ပိုင်းခြားသိနိုင်သောဉာဏ်များကို ပုဗ္ဗဘာဂမဂ်ဟု ခေါ်ပါသည်။ ဝိပဿနာဉာဏ်စဉ်တွင် သခင်္ချာရုပ်နာမ်တို့၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို မြင်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်၊ အပြစ်အနာအဆာရှိသော သဘောအဖြစ် သိမြင်လာသည့်အခါ ပုဗ္ဗဘာဂမဂ်သို့ ရောက်ရှိလာပါသည်။ ထိုအခါ ရုပ်နာမ်သခင်္ချာရတို့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု၊ တပ်မက်မှုများ လျော့နည်းလာပြီး နိဗ္ဗာန်ကိုသာ ဦးတည်လာပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပုဗ္ဗဘာဂမဂ်သည် အရိယာမဂ်သို့ရောက်ရှိရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဝိပဿနာအားထုတ်သူတိုင်း ဖြတ်သန်းရမည့် အရေးကြီးသော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် သက်ဆိုင်သော ကျင့်ဝတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ဤသို့ဖြေကြားနိုင်ပါသည်: လက္ခဏာပညာကဲ့သို့သော ဗေဒင်၊ နက္ခတ်ပညာရပ်များသည် ဗုဒ္ဓဘာသာက လက်မခံသော မိစ္ဆာအယူအဆများ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် မိဘကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော စေတနာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသည်မှာ သင့်စေတနာဖြစ်ပါသည်။ သင်သည် မိဘကို လှည့်စားရန် သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော လမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်စေရန် မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့၏ စိတ်ချမ်းသာမှုကိုသာ ရည်ရွယ်ထားပါသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သတိထားရမည့်အချက်များ ရှိပါသည်: ၁။ မိဘကို ဗုဒ္ဓတရားတော်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်စေရန် ကြိုးစားသင့်ပါသည်။ ၂။ လက္ခဏာပညာကို အားကိုးခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း သိစေရန် ညင်သာစွာ ပြောပြသင့်ပါသည်။ ၃။ မိမိကိုယ်တိုင် ထိုပညာရပ်များကို ယုံကြည်ခြင်း မရှိစေရပါ။ အချုပ်အားဖြင့် သင့်စေတနာမှန်ကန်ပြီး အထက်ပါအချက်များကို သတိပြုနိုင်ပါက ကြီးမားသော အပြစ် မဖြစ်နိုင်ပါ။ သို့သော် တတ်နိုင်သမျှ မိဘကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားသင့်ပါကြောင်း အကြံပြုအပ်ပါသည်။

ဤသည်မှာ သင်၏ဝိပဿနာဘာဝနာအတွေ့အကြုံကို ရှင်းပြထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သင်၏တွေ့ကြုံမှုသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ၁။ အစပိုင်းတွင် သိနေသည့်သဘောလေးကိုသာ အာရုံပြုနေခြင်းသည် ဝိပဿနာ၏ အခြေခံဖြစ်ပါသည်။ ၂။ ထို့နောက် အခြားအာရုံများ ဝင်လာခြင်းသည် သာမန်ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခါ ထိုအာရုံများကို သတိဖြင့် မှတ်သားခြင်းသည် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပါသည်။ ၃။ လောဘ၊ ဒေါသ စသည့် စိတ်ဖြစ်စဉ်များကို သတိဖြင့်မှတ်သားခြင်း၊ ၎င်းတို့၏ မမြဲခြင်းသဘာဝကို သိမြင်ခြင်းသည် ဝိပဿနာ၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်ပါသည်။ ၄။ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ဖြစ်စဉ်များကို ခွဲခြားစိတ်ဖြာခြင်း မပြုတော့ဘဲ အသက်ရှူခြင်းကိုသာ အာရုံပြုခြင်းသည်လည်း သင့်လျော်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ၅။ ဤကဲ့သို့ လည်ပတ်နေသော သဘာဝသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သင်၏ ဘာဝနာအတွေ့အကြုံသည် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ဆက်လက်၍ သတိဖြင့် အားထုတ်သွားပါက ဓမ္မသဘာဝကို ပိုမိုနက်နဲစွာ သိမြင်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။

ကံ၄မျိုးနှင့် သေခါနီးအကျိုးပေးသောကံအကြောင်း ရှင်းပြပေးပါမည်။ ကံ ၄ မျိုးမှာ - ၁။ ဂရုကံ - အလွန်လေးသောကံ (သတ်ခြင်း၊ ခိုးခြင်းစသည့် ကြီးလေးသောအကုသိုလ်ကံများ) ၂။ အာသန္နကံ - သေခါနီးပြုခဲ့သောကံ (သေခါနီးအချိန်တွင် အာရုံထင်ရှားလာသောကံ) ၃။ အာစိဏ္ဏကံ - အကျင့်ပါနေသောကံ (နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကျဖြစ်သောကံ) ၄။ ကဋတ္တာကံ - အခြားသောကံ (အထက်ပါ ၃ မျိုးမဟုတ်သောကံ) သေခါနီးအကျိုးပေးသောကံမှာ အာသန္နကံ ဖြစ်ပါသည်။ ဤကံသည် သေခါနီးအချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ထင်ရှားပေါ်လာသောကံဖြစ်ပြီး ဘဝသစ်အတွက် ပဋိသန္ဓေအကျိုးပေးတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သေခါနီးအချိန်တွင် ကောင်းမွန်သော စိတ်အာရုံရရှိရန် အရေးကြီးပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ဦးနှောက်နှင့် စိတ်သည် သီးခြားစီဖြစ်သော်လည်း အပြန်အလှန်ဆက်စပ်နေပါသည်။ ဦးနှောက်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး စိတ်သည် နာမ်ဓမ္မဖြစ်ပါသည်။ စိတ်သည် ဦးနှောက်မှ သီးခြားတည်ရှိနေသော်လည်း ဦးနှောက်ကို အမှီပြု၍ ဖြစ်ပေါ်လာရပါသည်။ စိတ်နှင့် ဦးနှောက်သည် အပြန်အလှန်အကျိုးပြုနေကြပါသည်။ စိတ်က ဦးနှောက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ဦးနှောက်က စိတ်အတွက် အခြေခံကောင်းတစ်ခုဖြစ်စေပါသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကြောင့် ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်ရသလို ဦးနှောက်ကြောင့်လည်း စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်မှာ အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ်မှု သဘာဝပင်ဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် စိတ်ကို ပိုမိုအရေးကြီးသည်ဟု ယူဆပြီး စိတ်ကို ပွားများခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ပညာ တိုးတက်စေနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြပါသည်။