မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

အနုတ္တရောပုရိသ ဓမ္မသာရထိ ဆိုသည်မှာ ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော် ၉ ပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်ပါသည်။ ဤဂုဏ်တော်၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ "လူနှင့်နတ်တို့ကို ဆုံးမရာ၌ အတုမရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်" ဟု ဆိုလိုပါသည်။ ဘုရားရှင်သည် သတ္တဝါများကို တရားဓမ္မနှင့်အညီ ဆုံးမနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး၊ သတ္တဝါတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဉာဏ်စွမ်း၊ စိတ်ဓာတ်၊ အလေ့အထနှင့် အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ အသင့်တော်ဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ဆုံးမတတ်သောကြောင့် ဤဂုဏ်တော်ကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

တရားဘာဝနာပွားများခြင်းသည် စိတ်ကိုငြိမ်သက်စေပြီး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးကိုသန့်စင်စေပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒုက္ခများကိုလျော့ပါးစေကာ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာချမ်းသာခြင်းကို ရရှိစေပါသည်။ ထို့အပြင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာပြီး မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ရရှိရန် အထောက်အကူဖြစ်စေပါသည်။ ထို့ကြောင့် တရားဘာဝနာပွားများခြင်းသည် အကျိုးများစွာရှိသောကြောင့် ကောင်းမွန်သောအကျင့်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များက ယုံကြည်ကြပါသည်။

တန်ခိုးဆိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆအရ အထူးစွမ်းအားတစ်မျိုးဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် တန်ခိုးရှိခြင်း မရှိခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အနှစ်သာရ မဟုတ်ပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အနှစ်သာရမှာ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာနိဗ္ဗာန်ကို ရောက်ရှိရန် ဖြစ်ပါသည်။ တန်ခိုးရှိခြင်း မရှိခြင်းထက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုခြင်း၊ တရားဘာဝနာပွားများခြင်းတို့က ပို၍အရေးကြီးပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘုရား၏ အတိတ်ဘဝများတွင် အခက်အခဲဆုံးဘဝများစွာ ရှိခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ဇာတ်တော်များအရ စူဒါဘောဓိသတ်ဘဝသည် အခက်အခဲဆုံးဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ထိုဘဝတွင် ဗောဓိသတ်သည် အလွန်ဆင်းရဲသောမိသားစုမှ မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ အလွန်ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရကာ ဒုက္ခဆင်းရဲများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသည်။ သို့သော်လည်း ထိုဒုက္ခများကြားမှ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ရောက်ရန် ဆုတောင်းပြုခဲ့သည့် ဘဝဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘုရား၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို ပြသနေပါသည်။

အတ္တ ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို အရေးကြီးဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့်: - မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ စဉ်းစားခြင်း - သူတစ်ပါးထက် မိမိကိုယ်ကိုသာ ပိုမိုဂရုစိုက်ခြင်း - မိမိဆန္ဒနှင့် လိုအင်များကိုသာ ဦးစားပေးခြင်း ဗုဒ္ဓဝါဒတွင် အတ္တကို စွန့်လွှတ်ရန် သွန်သင်ထားပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတ္တသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ အတ္တကို လျော့ချခြင်းဖြင့် မေတ္တာတရား၊ ကရုဏာတရားများ တိုးပွားလာပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်ရာလမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်စေနိုင်ပါသည်။

အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ဆိုတာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အခြေခံသဘောတရား သုံးပါးဖြစ်ပါတယ်။ ၁။ အနိစ္စ - မမြဲခြင်းသဘော။ အရာခပ်သိမ်းဟာ အမြဲတမ်းပြောင်းလဲနေပြီး၊ တည်မြဲခြင်းမရှိပါဘူး။ ၂။ ဒုက္ခ - ဆင်းရဲခြင်းသဘော။ လူသားတွေရဲ့ဘဝမှာ မကျေနပ်မှု၊ စိတ်ဒုက္ခ၊ ကိုယ်ဒုက္ခတွေ ရှိနေပါတယ်။ ၃။ အနတ္တ - အတ္တကင်းမဲ့ခြင်းသဘော။ မည်သည့်အရာမှ အမြဲတည်တံ့တဲ့ အတ္တဟူ၍ မရှိပါဘူး။ ဒီသဘောတရားသုံးပါးကို သိမြင်နားလည်ခြင်းဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိဖို့အတွက် အရေးကြီးပါတယ်။

ဒေါသထွက်လွယ်သူများအတွက် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်က အောက်ပါတရားတို့ကို ဆုံးမထားပါသည်: ၁။ မေတ္တာဘာဝနာပွားများခြင်း - သူတစ်ပါးအပေါ် ကြင်နာစိတ်ထားရှိခြင်းဖြင့် ဒေါသကို လျော့ပါးစေနိုင်သည်။ ၂။ သည်းခံခြင်း - စိတ်ရှည်သည်းခံခြင်းကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ၃။ အနတ္တသဘောကို ဆင်ခြင်ခြင်း - အရာခပ်သိမ်းသည် မမြဲ၊ ဒုက္ခနှင့် အနတ္တဖြစ်ကြောင်း သုံးသပ်ဆင်ခြင်ခြင်း။ ၄။ သတိပဋ္ဌာန်တရားကျင့်ခြင်း - မိမိ၏စိတ်နှင့်ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သတိထားလေ့လာခြင်းဖြင့် ဒေါသကို စောစီးစွာ သိမြင်နိုင်သည်။ ၅။ ဒေါသ၏ အပြစ်ကို ဆင်ခြင်ခြင်း - ဒေါသကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဆိုးကျိုးများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်း။ ဤနည်းလမ်းများကို ပုံမှန်လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဒေါသကို လျော့ပါးစေနိုင်ပါသည်။

မှန်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအရ အမှန်တကယ် ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ ပစ္စည်းဥစ္စာပိုင်ဆိုင်မှုများခြင်းမဟုတ်ပဲ တဏှာလိုချင်တပ်မက်မှုနည်းပါးခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။ လိုချင်မှုနည်းလေ စိတ်ချမ်းသာမှုများလေဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ တကယ့်ချမ်းသာသူဟာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေအများကြီးပိုင်ဆိုင်ထားသူမဟုတ်ပဲ၊ ရှိတာနဲ့ရောင့်ရဲတင်းတိမ်နိုင်ပြီး လိုချင်မှုတဏှာနည်းပါးသူကိုသာ အစစ်အမှန်ချမ်းသာသူလို့ သတ်မှတ်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအရ လူ့ဘဝသည် ဒုက္ခများစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ ကလေးယူခြင်းကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပါ။ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် လူသားတို့၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားပြီး၊ မိမိဘဝကို မည်သို့ပုံဖော်မည်ကို လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးထားပါသည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေဖြင့် မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို သတိပညာဖြင့် စဉ်းစားသင့်ပြီး၊ ကိုယ်ချင်းစာတရားထားရှိကာ အကျိုးရှိသောဘဝကို ဖန်တီးရန် တိုက်တွန်းထားပါသည်။

ဒီမေးခွန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့အဆုံးအမတွေမှာ အမျိုးသမီးတွေလည်း နိဗ္ဗာန်ရောက်နိုင်တယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အခြေခံသဘောတရားအရ လူတိုင်းမှာ ဗုဒ္ဓဖြစ်နိုင်တဲ့ အလားအလာရှိပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာများဟာ ဗုဒ္ဓရဲ့မူလတရားတော်တွေနဲ့ ကွဲလွဲမှုရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင်က အမျိုးသမီးဘဝနဲ့ ဗုဒ္ဓမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မဟောကြားခဲ့ဘူးလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။