မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

အာသဝေါတရား ၄ ပါးနှင့် အဝိဇ္ဇာတို့သည် နီးစပ်သော်လည်း သဘောသဘာဝ အနည်းငယ် ကွာခြားပါသည်။ အာသဝေါတရား ၄ ပါးမှာ: ၁. ကာမာသဝ - ကာမဂုဏ်အာရုံများကို တပ်မက်ခြင်း ၂. ဘဝါသဝ - ဘဝကို စွဲလမ်းခြင်း ၃. ဒိဋ္ဌာသဝ - မှားယွင်းသော အယူအဆများ ၄. အဝိဇ္ဇာသဝ - မသိမုိက်မဲခြင်း အဝိဇ္ဇာဆိုသည်မှာ သစ္စာလေးပါးကို မသိခြင်း၊ အမှန်တရားကို မသိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အဓိက ကွာခြားချက်မှာ အာသဝေါတရားသည် ပိုမို ကျယ်ပြန့်ပြီး၊ အဝိဇ္ဇာသည် အာသဝေါတရား ၄ ပါးထဲမှ တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပါသည်။ အာသဝေါတရားများသည် စိတ်ညစ်ညူးစေသော တရားများဖြစ်ပြီး၊ အဝိဇ္ဇာသည် မသိမုိက်မဲခြင်းကို အဓိကထား ဖော်ပြပါသည်။ သို့သော် နှစ်ခုလုံးသည် ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြပါသည်။

အာသဝေါတရား ၄ ပါးကို အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းပြနိုင်ပါသည်။ ၁။ ကာမာသဝ - ကာမဂုဏ်အာရုံများအပေါ် တပ်မက်မှု၊ တဏှာများ။ ၂။ ဘဝါသဝ - ဘဝအသစ်ကို လိုလားတောင့်တမှု၊ ရုပ်ဘဝနှင့် အရုပ်ဘဝများအပေါ် စွဲလမ်းမှု။ ၃။ ဒိဋ္ဌာသဝ - မှားယွင်းသော အယူအဆများ၊ အတ္တနှင့် နိစ္စဆိုသည့် အယူအဆများ။ ၄။ အဝိဇ္ဇာသဝ - မသိနားမလည်မှု၊ သစ္စာလေးပါးကို မသိမှု။ ဤအာသဝေါ ၄ ပါးသည် စိတ်ညစ်ညူးစေသော တရားများဖြစ်ပြီး၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖြစ်စေပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များသည် ဤအာသဝေါများကို ပယ်ဖျောက်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ကြရပါသည်။ မဂ်ဉာဏ်ဖိုလ်ဉာဏ်ရရှိခြင်းဖြင့် အာသဝေါများကို အပြီးတိုင် ပယ်သတ်နိုင်ပါသည်။

"ကာယဝိညာဏ်" သည် စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံအမှန်ဖြစ်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ: ပါဠိဘာသာမှ မြန်မာဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် "ဏ" နှင့် "ည" အသုံးပြုပုံသည် အရေးကြီးပါသည်။ "ဝိညာဏ" ဟူသော ပါဠိစကားလုံးတွင် နောက်ဆုံးစာလုံးသည် "ဏ" ဖြစ်သောကြောင့် မြန်မာဘာသာတွင်လည်း "ဏ" ဖြင့် အဆုံးသတ်ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် "ကာယဝိညာဏ်" သည် မှန်ကန်သော စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံဖြစ်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပါဠိတော်များနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာစာပေများတွင် ဤသို့ရေးသားကြပါသည်။ ဤသည်မှာ ပါဠိဘာသာမှ မြန်မာဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် လိုက်နာရသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။

ကျေးဇူးပြု၍ သတိပြုပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပိဋကတ်တော်များတွင် ကြာပန်း၏ ပွင့်ဖတ် အရေအတွက်ကို တိတိကျကျ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ ကြာပန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် သန့်စင်ခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်ခြင်းတို့၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုကြသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ပွင့်ဖတ်အရေအတွက်သည် ဘာသာရေးအရ အရေးပါသော အဓိပ္ပာယ် မရှိပါ။ ကြာပန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် အရေးကြီးသော သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ရွံ့ညွန်ထဲမှ ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း သန့်စင်လှပသောပန်းအဖြစ် ရှုမြင်ကြပါသည်။ ဤသည်မှာ မသန့်စင်သော လောကီရမက်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဗုဒ္ဓ၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် နိဗ္ဗာန်တရားတို့ကို ကိုယ်စားပြုပါသည်။ ပွင့်ဖတ်အရေအတွက်ထက် ကြာပန်း၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် သင်္ကေတဖြစ်မှုကို ပိုမိုအလေးထားသင့်ပါသည်။ ကြာပန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအား ညစ်ညမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြားမှ စိတ်သန့်စင်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် သွန်သင်ပေးနေပါသည်။

ဤမေးခွန်းသည် အတိအကျ အရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်၍ သံသယဖြစ်စရာ ရှိပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းဂန်များတွင် ဝိပဿနာတရား အားထုတ်ရန် မြတ်စွာဘုရား အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။ သို့သော် အတိအကျ အရေအတွက်ကို သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဝိပဿနာဘာဝနာ၏ အရေးပါမှုကို အလွန်အရေးထား မှာကြားခဲ့ပါသည်။ ဝိပဿနာဘာဝနာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် အဓိက လမ်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့ပါသည်။ အရေအတွက်ထက် အနှစ်သာရကို ဦးစားပေးသင့်ပါသည်။ ဝိပဿနာတရား အားထုတ်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင်တရားထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ရန် မြတ်စွာဘုရား တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းသည် အဓိကဖြစ်ပါသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ တရားထူးရသူက မိမိတရားထူးရထားသည်ကို အခြားသူများအား မပြောပြသင့်သည့် အကြောင်းရင်းများထဲတွင် သင်ဖော်ပြသည့်အချက်လည်း ပါဝင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအရ တရားထူးရသူက မိမိတရားထူးရကြောင်း ကြွားဝါခြင်းသည် ပါရာဇိကအာပတ်သင့်စေသော အပြစ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် တရားထူးရသူများသည် မိမိတို့၏ဝိမုတ္တိဉာဏ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိပါသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သင်မေးမြန်းသကဲ့သို့ပင် အကယ်၍ တရားထူးရသူက မိမိတရားထူးရကြောင်း ပြောပြပြီး နားထောင်သူက မယုံကြည်ဘဲ ပစ်ပယ်လျှင် ထိုသို့ပစ်ပယ်သူအတွက် ကြီးလေးသော အကုသိုလ်ကံဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်များသည် သူတပါးအတွက် အကုသိုလ်ကံမဖြစ်စေလိုကြပါ။ ထို့ကြောင့် မိမိတရားထူးရကြောင်းကို မပြောဘဲ နေခြင်းဖြင့် သူတပါးအား အကုသိုလ်ကံမဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

တရားထူးရသူတွေဟာ သာမန်လူတွေနဲ့အပြင်ပန်းအရ သိပ်ကွာခြားမှုမရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် သာမန်လူတွေအနေနဲ့ တရားထူးရသူတွေကို မသိနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တရားထူးရသူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ကိလေသာတွေ ပါးသွားပြီး၊ သူတို့ရဲ့အပြုအမူတွေကလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာပါတယ်။ တရားထူးရသူတွေကို မသိနိုင်တာဟာ အပြုသဘောဆောင်တဲ့အချက်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က မာနထောင်လွှားခြင်းမရှိဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နေတတ်ကြလို့ပါ။ ဒါ့အပြင် တရားထူးရသူတွေကို ရှိခိုးပူဇော်ဖို့ထက် သူတို့ရဲ့ဆုံးမစကားတွေကို နာယူပြီး လိုက်နာကျင့်သုံးဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ပြောရရင် တရားထူးရသူတွေကို မသိနိုင်တာဟာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်ုပ်တို့အနေနဲ့ လူတိုင်းကို လေးစားသမှုရှိပြီး ကိုယ်ချင်းစာတရားထားကာ ဆက်ဆံသင့်ပါတယ်။

ဤမေးခွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ရှင်းပြရလျှင်: တရားထူးရခြင်းသည် ပုံပန်းသွင်ပြင်နှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။ တရားထူးရခြင်းသည် စိတ်နှလုံးအတွင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အသိဉာဏ်နှင့် ဝိပဿနာဉာဏ်များကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ တရားထူးရသူသည် စိတ်၊ ကိုယ်၊ နှုတ်တို့ဖြင့် ပြစ်မှားခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ကြိုးစားကြပါသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် အပြစ်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို ပွားများလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ တရားထူးရသူများသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုရန် ပိုမိုနှစ်သက်ကြပြီး၊ အကုသိုလ်ကို ရှောင်ကြဉ်ကြပါသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသန့်စင်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် တရားထူးရခြင်းကို အခြားသူများ၏ အမြင်ဖြင့် မတိုင်းတာသင့်ပါ။ မိမိကိုယ်တိုင် တရားအားထုတ်ခြင်းဖြင့်သာ တရားထူးရခြင်း၏ အစစ်အမှန်ကို သိနိုင်ပါသည်။

တရားထူးရရှိခြင်းသည် အလွန်နက်နဲသိမ်မွေ့သော အတွေ့အကြုံဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် တရားထူးရကြောင်း ကြွားဝါပြောဆိုခြင်းကို တားမြစ်ထားသည့် အကြောင်းရင်းများမှာ - ၁။ မာနတက်ခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန်။ ၂။ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်။ ၃။ သူတစ်ပါးအား မနာလိုဝန်တိုစိတ် မဖြစ်ပေါ်စေရန်။ ၄။ အခြားသူများ၏ ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားမလုပ်မိစေရန်။ ၅။ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းရန်။ တရားထူးရရှိခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်သိ ကိုယ်တိုင်မြင်ရသော အတွေ့အကြုံဖြစ်သည့်အတွက် သူတစ်ပါးအား ပြောပြခြင်းထက် မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်လက်ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်းကသာ ပို၍အရေးကြီးပါသည်။ ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘောသဘာဝတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။

ဟုတ်ကဲ့၊ သင်မေးမြန်းတဲ့အကြောင်းအရာဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်နဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။ လေကိုရှူတဲ့အချိန်မှာ လေရဲ့သဘာဝ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့သဘာဝကို မသိဘဲ သိစိတ်ကိုသာ သိနေတာဟာ စိတ္တာနုပဿနာ (စိတ်ကိုရှုခြင်း) ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ။ ရုပ်ရဲ့သဘောကို အာရုံပြုတဲ့အခါ လေ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့သဘောကို သိတာဟာ ကာယာနုပဿနာ (ကိုယ်ကိုရှုခြင်း) ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုအာရုံပြုရာကို သိနေခြင်းဟာ မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်ရဲ့ အဓိကအချက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ သတိ (အသိတရား) ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုသတိထားပြီး ရှုမှတ်နေခြင်းဟာ ဝိပဿနာဘာဝနာရဲ့ အခြေခံကျတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။