မေးမြန်းပါ။ ဆင်ခြင်ပါ။

ခွေးဟောင်သံကိုကြားလိုက်သောအခါ ခန္ဓာငါးပါး တစ်ပြိုင်နက်ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ဤသို့ရှင်းပြနိုင်ပါသည်: ၁. ရူပက္ခန္ဓာ - နားအကြည်ဓာတ် (အသံကိုလက်ခံသောနားအာရုံ) ၂. ဝေဒနာက္ခန္ဓာ - အသံကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက် (ဥပမာ - စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း) ၃. သညာက္ခန္ဓာ - ထိုအသံကို "ခွေးဟောင်သံ" ဟု မှတ်သားသိရှိခြင်း ၄. သင်္ခါရက္ခန္ဓာ - အသံကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများ (ဥပမာ - စိတ်ပျက်ခြင်း၊ စိတ်ဆိုးခြင်း) ၅. ဝိညာဏက္ခန္ဓာ - အသံကို သိမြင်နားလည်သော စိတ် ဤသို့ဖြင့် ခွေးဟောင်သံကို ကြားသိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာငါးပါးစလုံး အလုပ်လုပ်သွားကြပါသည်။ ဤသည်မှာ ခဏတာမျှသာကြာသော်လည်း၊ ခန္ဓာငါးပါး၏ လျင်မြန်စွာ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှုကို ပြသနေပါသည်။

ခွေးဟောင်သံကို ကြားသိလိုက်သောအခါ သခ်ါရခန္တာ၏ သဘောကို အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းပြနိုင်ပါသည်: ၁။ သခ်ါရခန္တာသည် စိတ်ပေါ်လာသော ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုး၊ ဘက်မလိုက်သော ခံစားမှုများကို ဆိုလိုပါသည်။ ၂။ ခွေးဟောင်သံကြားသောအခါ ထိုအသံအပေါ် အပြုသဘော သို့မဟုတ် အပျက်သဘော ခံစားချက်များ ပေါ်လာနိုင်ပါသည်။ ဥပမာ - စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ စိတ်ဝင်စားခြင်း စသည်ဖြင့်။ ၃။ ဤခံစားချက်များသည် အတိတ်အတွေ့အကြုံများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့များပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားနိုင်ပါသည်။ ၄။ သခ်ါရခန္တာသည် ဤခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသော လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ပါသည်။ ၅။ ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆအရ ဤခံစားချက်များသည် မမြဲ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘောရှိသည်ဟု သိမြင်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ၆။ သတိပဋ္ဌာန်တရားအားဖြင့် ဤခံစားချက်များကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်နိုင်ပြီး၊ စွဲလမ်းမှုကင်းစေနိုင်ပါသည်။

ဒါနပြုခြင်းနှင့် ဝိပဿနာတရားထိုင်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဖြစ်ပြီး အကျိုးပေးကောင်းမွန်ပါသည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဒေသနာအရ ဝိပဿနာတရားထိုင်ခြင်းသည် ပိုမိုမြင့်မြတ်သောကုသိုလ်ကောင်းမှုဖြစ်ပါသည်။ ဒါနပြုခြင်းသည် ပစ္စည်းဥစ္စာပေးကမ်းခြင်းဖြစ်၍ ဘဝတစ်ခုအတွက် အကျိုးပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဝိပဿနာတရားထိုင်ခြင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကိုသန့်စင်စေ၍ ဉာဏ်ပညာတိုးပွားစေသောကြောင့် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရန်အထောက်အကူဖြစ်စေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိပဿနာတရားထိုင်ခြင်းကုသိုလ်ကို အမျှပေးဝေခြင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သောအကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါသည်။ သို့သော် နှစ်မျိုးစလုံးကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကျိုးရလဒ်များ ရရှိနိုင်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းအရ ရွေးချယ်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးရန် သွန်သင်ပါသည်။ အစွန်းရောက်သော ရွေးချယ်မှုများကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကာ မျှတသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ရန် အကြံပြုပါသည်။ သို့သော် အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပါသည်။ အခက်အခဲရှိသူဟု အဖြေထွက်ခြင်းထက် ပညာရှိစွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်သူဟု ယူဆနိုင်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ဒါနပြုရာတွင် ပထမဦးစားပေးသင့်သည်မှာ အခက်အခဲရှိနေသူများကို ကူညီရန်ဖြစ်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ - ၁။ ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီခြင်းသည် ကရုဏာတရားကို ပွားများစေပါသည်။ ၂။ လိုအပ်နေသူများကို ကူညီခြင်းဖြင့် သူတို့၏ဒုက္ခကို လျော့ပါးစေနိုင်ပါသည်။ ၃။ အခက်အခဲရှိနေသူများကို ကူညီခြင်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော ကုသိုလ်ကံကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။ ၄။ လိုအပ်နေသူများကို ကူညီခြင်းဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံး၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ချမ်းသာသုခကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် မိဘများကိုလည်း မေ့လျော့၍မရပါ။ မိဘများကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်ပါသည်။ ဒါနပြုရာတွင် မျှတသော ချဉ်းကပ်နည်းမှာ အခက်အခဲရှိနေသူများကို ဦးစားပေးကူညီပြီး မိဘများကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းကို လေးစားရပါတယ်။ ကြက်ဥထဲမှာ သန္ဓေရှိနေပြီဆိုရင် အသက်ရှင်နေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီကြက်ဥကို ဖျက်ဆီးတာဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ခုကို နာကျင်စေတာ၊ သေစေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကြက်ဥတိုင်းမှာ သန္ဓေရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စားသုံးဖို့ရောင်းချတဲ့ ကြက်ဥတွေဟာ အများအားဖြင့် သန္ဓေမရှိပါဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အဓိကအချက်က ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ သနားညှာတာစိတ် ထားရှိဖို့ပါ။ သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းအပေါ် ကရုဏာထားပြီး မလိုအပ်ဘဲ မညှင်းဆဲသင့်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လူသားတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ စားသောက်မှုတွေကိုတော့ ခွင့်ပြုထားပါတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းအရ ဤမေးခွန်းကို အောက်ပါအတိုင်း ဖြေကြားနိုင်ပါသည်: ကြက်ဥသည် အသက်မရှိသော အရာဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကြက်ဥကို စားခြင်းဖြင့် သတ္တဝါတစ်ခုကို သတ်ဖြတ်ရာ မရောက်ပါ။ သို့သော် ကြက်ဥကို စားခြင်းသည် ကြက်ကလေးပေါက်ဖွားရန် အခွင့်အလမ်းကို ပိတ်ပင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် သတ္တဝါများကို မသတ်ဖြတ်ရန် သွန်သင်ထားသော်လည်း၊ ကြက်ဥစားခြင်းကို တိုက်ရိုက် တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေဖြင့် အသက်ရှင်သန်မှုကို လေးစားသင့်ပြီး၊ မိမိ၏ စားသုံးမှုကြောင့် သက်ရှိသတ္တဝါများအပေါ် သက်ရောက်မှုကို စဉ်းစားသင့်ပါသည်။ အချုပ်အားဖြင့်၊ ကြက်ဥစားခြင်းသည် တိုက်ရိုက် အသက်သတ်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ သက်ရှိဖြစ်တည်မှုအပေါ် လေးစားမှုရှိစွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ကြက်ဥများသည် သန္ဓေတည်ခြင်း မရှိပါ။ ကြက်အထီးနှင့် အမ မပေါင်းဘက်ဘဲ ရလာသော ကြက်ဥတွင် သန္ဓေမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြက်ဥကို စားခြင်းသည် သက်ရှိသတ္တဝါကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မဖြစ်ပါ။ သို့သော် ကြက်ဥကို စားခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သင့်တော်မသင့်တော်ကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားပေါ် မူတည်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေဖြင့် မိမိတို့၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ပွားများရေးကို ဦးတည်ပြီး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ညစ်ညမ်းခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် အဓိက ဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆအရ နတ်တို့သည် လူတို့နှင့် မတူညီသော ရုပ်ခန္ဓာရှိပါသည်။ နတ်တို့၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် လူတို့ထက် ပိုမိုသိမ်မွေ့နူးညံ့ပြီး လျော့ပါးသော သဘာဝရှိပါသည်။ သို့သော် နတ်တို့တွင် ဦးနှောက်ဟူ၍ သီးခြားရှိခြင်းမရှိပါ။ နတ်တို့၏ အသိစိတ်နှင့် အသိဉာဏ်သည် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့ကဲ့သို့ ဦးနှောက်ဟူသော သီးသန့်အစိတ်အပိုင်းမရှိဘဲ ပိုမိုသိမ်မွေ့သော သဘာဝဖြင့် အသိဉာဏ်လုပ်ဆောင်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်ကြပါသည်။

နတ်နှင့်လူ၏ရုပ်ခန္ဓာတို့တွင် တူညီစွာပါဝင်နေသည့်အရာများမှာ ပဉ္စသင်္ခါရများဖြစ်သော ရူပ၊ ဝေဒနာ၊ သညာ၊ သင်္ခါရ၊ ဝိညာဏတို့ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် နတ်တို့၏ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်သိမ်မွေ့ပြီး လူတို့မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်ခဲပါသည်။ လူတို့၏ရုပ်ခန္ဓာမှာမူ ကြမ်းတမ်းပြီး မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် နတ်တို့၏ရုပ်ခန္ဓာသည် အသက်ရှည်ပြီး အနာရောဂါကင်းကာ ချမ်းသာသုခများစွာခံစားရသော်လည်း၊ လူတို့၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ အသက်တိုပြီး အနာရောဂါများစွာခံစားရကာ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိပါသည်။