ထုံဆေးသည် ကာယအကြည်ရုပ်ကို ဟန့်တားထားသည်လည်းမဟုတ်သည့်အတွက်‌ကြောင့် ဖဿကိုဖြစ်ပေါ်စေပီး ဝေဒနာဆိုသည့် ဥပက္ခါဝေဒနာကိုခံစားရသည်။ ဒုက္ခဝေဒနာကို မခံစားရသည်မှာ ထုံဆေးသည် ခန္တာကိုယ်၏ တုန့်ပြန်မှုစနစ်ကို ဟန့်တားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟုဆိုလိုသလား။

ဒီမေးခွန်းကတော့ နည်းနည်းရှုပ်ထွေးပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာအမြင်အရ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ထုံဆေးလို ဆေးဝါးတွေသုံးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခံစားမှုတွေကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီခံစားမှုတွေဟာ မမြဲတာ၊ ဒုက္ခဖြစ်တာ၊ အနတ္တဖြစ်တာဆိုတဲ့ သဘာဝတရားကို မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး။ ထုံဆေးကြောင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရပေမယ့် ဥပေက္ခာဝေဒနာလို အကြားအလတ် ခံစားမှုမျိုး ရှိနေနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတိပဋ္ဌာန်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ထုံဆေးသုံးတာဟာ နာကျင်မှုကို ယာယီသက်သာစေနိုင်ပေမယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အဓိကသင်ကြားချက်ဖြစ်တဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကို နားလည်ဖို့နဲ့ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေဖို့ကတော့ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှသာ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။